cheers, Secant!!!

ความอยู่รอดของสังคมมนุษย์โดยรวม
คือการได้มีโอกาสแสดงความคิดเห็นส่วนตัวโดยเปิดเผย
จากคนทุกๆระดับ
ไม่ว่ามันจะดีจะเลวขนาดไหน
ช่วยกันคิดช่วยกันทำ หาข้อตกลงที่ดีกว่า
สังคมจะได้ไม่ตายไงครับ
จะได้ข้อตกลงแสวงหาทางออกกันได้เรื่อยๆ
ไม่ใช่แสดงการจำนน
แล้วบอกว่า

เอาแบบนี้เลยเหรอ?
เข้าใจว่าทุกๆิ คนโดยพื้นฐานแล้วคงมีเจตนาดี
เราคงไปเปลี่ยนความคิดของเขาไม่ได้
และเขาก็คงไม่เข้าใจความหมายของเราเหมือนกัน

ดูเหมือนกับความคิดของคุณเป็นความคิดของผู้มีจิตใจสูง
แต่ผมว่าลึกๆ ผมเข้าใจว่าคุณก็คงทั้งปลงทั้งหดหู่ใจไม่ใช่เล่น
กับความเคยชินในการแสดงสปิริตแห่งความรู้ทันตนเอง

เราต่างก็กระเเนะกระเเหนโลกพอเป็นกษัยยา
แต่ไม่ได้เสนอความเห็นอะไรเลยนอกจากเสพสุดยอด
แถมความรู้ที่สร้างสมมากลับใช้อะไรไม่ได้เลยต่างหาก
นี่น่ะมันน่าเศร้ามากกว่าอีกครับ

ในฐานะที่ผมเป็นคนทั่วๆไปอีกคนหนึ่ง
ที่พอจะเข้าใจทั้งความคิดของผู้ชม และผู้ทำ รวมถึงผู้ที่เขียนถึงงานอยู่บ้าง
โดยส่วนตัวผมไม่ค่อยมีอุปสรรคในผลงานตัวเองสักเท่าไร
จากประสบการณ์ส่วนตัว ที่สุดแล้วผู้สร้างงานนี่แหละที่เป็นเผด็จการตัวจริง
เราเคยเห็นงานศิลปะที่ดูใช้ได้ที่ไหนบ้างที่มีความคิดเป็นประชาธิปไตยน่ะ
(ให้เสรีภาพในการเขียนบท ให้เสรีภาพนักแสดง ให้เสรีภาพทีมงาน
ให้ทำได้ทุกๆอย่าง?)ที่สุดก็ต้องมีคนที่กำหนดทิศทางของมันอยู่ดี

แต่อย่างว่าแหละครับ
การพูดแทนผู้ชมและผู้สร้างคนอื่นบางทีมันก็เป็นข้อเสีย
เพราะบางทีอุปสรรคที่เราพูดถึง เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเขาจะต้องเจออะไรบ้าง
การโดนจำกัดความสามารถตนเองโดยไม่จำเป็นแบบนั้นมาตลอด
จนกลายเป็นความเคยชินมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

เพราะเขาพอใจที่จะเดินไกลๆแถๆ ไปแบบนั้น
แทนที่จะเข้าไปชกหน้าอุปสรรคตรงๆ แล้วบอกว่า
“ไอ้เหี้ย พวกมึงให้กูเดินอ้อมโลกทำไมวะ เหนื่อยชิบหาย”
ถ้าเราบอกให้เขารู้ตัวตั้งแต่เนิ่นๆ
เขาจะได้รู้ตัวและเตรียมที่เตรียมทางตัวเองให้ถูกไง

“หากคุณไปตีโพยตีพาย ไปปกป้องหรือพูดแทนมัน
ก็จะกลายเป็นการกระทำแบบ hysterical เปล่าๆ”

การเคาะกระโหลกคนให้ได้ใจความที่ดีนั้น
มันต้องทำการเคาะกระโหลกตัวเองก่อนด้วย
เพราะว่าคนเราไม่มีใครฉลาดไปกว่าใครหรอก
สุดแท้แต่ผู้นั้นฝักไฝ่นิยมอะไรมากกว่า
เพราะฉะนั้นเราก็ต้องเข้าใจความคิดเขาด้วย
แจกแจงให้เขารู้ถึงที่มาที่ทำให้เขาต้องฉ้อฉลตัวเอง
เพราะว่าอย่างน้อยครั้งหนึ่งเราก็เป็นหรือรู้จักคนเช่นนี้
เพื่อที่เขาจะได้รู้ไงว่า,

“เป็นการกระทำที่ไม่ต่างไปจากสิ่งที่คนผู้มีอำนาจเหนือคุณ
กำลังกระทำกับคุณเลย”

สิ่งที่คุณพูดมาน่ะถูกต้อง100เปอร์เซนต์เต็ม
นี่แหละที่เราขาดไป คือการที่คนทั่วๆไปที่มีสติสัมปชัญญะปรกติ
เตือนสติทำให้ผู้มีอำนาจตระหนักถึงขอบเขตความสามารถ
และหน้าที่ที่แท้จริงของตนเองได้ไง โดยเทคนิควิธีเดียวกับที่ผู้มีอำนาจใช้
นั่นแหละ

แหม,สมองเรามีเต็มร้อย แต่ใช้จริงๆ แค่2-3
ที่เหลือเป็นการหลบเลี่ยงเพื่อทำเนียนอะไรบางอย่าง
มันเหนื่อยและน่ารำคาญนะ ที่สุดท้ายเราก็ปลอบใจตัวเองไปวันๆ
ว่าคนบ้านเราก็อย่างนี้แหละ

ซึ่งผมว่า ไม่จริงนะ หรือคุณจะว่าไง?

ที่คุณบอกว่า ถ้าตอบโต้จนดูเป็นการกระทำแบบ hysterical มันจะไม่ต่างจากสิ่งที่ผู้มีอำนาจทำเลย ผมแค่สงสัยว่า ทำไมถึงมองว่ามันไม่ต่างล่ะครับ ขณะที่อีกฝ่ายริดรอนเสรีภาพของทุกคน แต่ผู้ที่เรียกร้องเสรีภาพล้วนแต่ไม่เคยไปรุกล้ำเสรีภาพของใครทั้งสิ้น (ใครไม่อยากดูก็ไม่ได้ถูกบังคับให้ต้องดูไม่ใช่เหรอครับ) เพียงแค่ไม่ยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เพียงแค่ปกป้องโอกาสของตัวเองที่จะต้องสูญเสียจากการริดรอนสิทธิ์การรับรู้ (โอกาสที่จะได้รับแรงบันดาลใจ โอกาสที่จะได้เก็บเกี่ยวประสพการณ์และความทรงจำด้านศิลปะ ในชั่วเวลาอันจำกัดของชีวิต) มันเลวร้ายพอกับสิ่งที่พวกมีอำนาจพวกนั้นทำเลยเหรอครับ

คุณบอกว่าปล่อยให้ผลงานพิสูจน์ตัวมันเอง ผมในฐานะผู้ชมจะพิสูจน์มันได้ยังไงล่ะครับ ถ้าแม้แต่สิทธิ์ในการได้ชมอย่างที่ผู้สร้างตั้งใจจะให้เป็นมันยังไม่มีเลย ตรรกของคุณนี่ดูแปลกๆนะครับ

อย่างนี้ใช่ไหมครับที่มันควรจะเป็น ทุกคนจะต้องถูกลดฐานะให้มีเสรีภาพอย่างจำกัด เพียงเพราะมีคนคิดว่ามันเป็นสิ่งที่น่าจะยอมๆกันได้

เข้าใจว่าทุกๆิ คนโดยพื้นฐานแล้วคงมีเจตนาดี

เราคงไปเปลี่ยนความคิดของเขาไม่ได้

และเขาก็คงไม่เข้าใจความหมายของเราเหมือนกัน

เอาเป็นว่า ปล่อยให้งานมันพิสูจน์ตัวเองเถอะครับ

หากคุณไปตีโพยตีพาย ไปปกป้องหรือพูดแทนมัน

ก็จะกลายเป็นการกระทำแบบ hysterical เปล่าๆ

เป็นการกระทำที่ไม่ต่างไปจากสิ่งที่คนผู้มีอำนาจเหนือคุณกำลังกระทำกับคุณเลย

ว่าไหม?