กลแสง - นิตยสารหนังออนไลน์

หนังสั้น 12 / โปรแกรมหนังสั้นมาราธอน 12-13 /7/51

atrickofthelight — Wed, 09 Jul 2008 07:00:42 +0000

โปรแกรมวันที่ 12 -13 /7/51

วันเสาร์ที่ 12 กรกฎาคม 2551

เวลา 11.00 - 13.00 Program 9

THE DRAMA/2551/9 นาที /อลงกต
เอแลน บาลอง/2551/21 นาที /อลงกต
รอง..เท้า/2551/4 นาที /คมจักร ทองจิบ
School Wars/2551/16 นาที /พรสิทธิ์ เพิ่มทรัพย์หิรัญ
BLACK ROSES/2551/4 นาที /พงศกานต์ ซ่อนกลิ่น
เด็กชายมูสา/2551/2 นาที /คมจักร ทองจิบ
คนชิงเปรต/2551/8 นาที /คมจักร ทองจิบ
คืนเปลี่ยวในซอยตรวจ/2551/15 นาที /วีระศักดิ์ สุยะลา
messages are not true story/2551/15 นาที /วีระ รักบ้านเกิด
เวลารวม 94 นาที

……………………………………………………….

เวลา 13.00 - 15.00 Program 10

3 วัน ก่อน กล่าวคำอำลา/2550/17 นาที /ระชานนท์ ทวีผล
เพียงความทรงจำ/2550/18 นาที /สายใจ นิลเพชร
เพื่อน-รัก-ความทรงจำ/2551/30 นาที /ขจรศักดิ์ จันทร์คำ
โปรดฝากข้อความภาพ และเสียง/2551/14 นาที /อ้อมใจ บุษบง
บทบันทึกของความไม่มีอะไร/2551/18 นาที /ธเนศ มรรคาสกุล
เวลารวม 97 นาที

……………………………………………………….

เวลา 15.00 - 17.00 Program 11

U NEVER KNEW/2550/20 นาที /ปริญญา พรสุขสวัสดิ์
ชั่วข้ามคืน/2550/12 นาที /ธีรารัตน์ นิธิเศรษฐาศิริ
ถึงคุณเมย์/2550/26 นาที /จุมภฏ รวยเจริญทรัพย์, คมเพชร หงหา
บอบบาง/2550/21 นาที /สฤษดิ์รงค์ หยงสตาร์
ระหว่าง ระยะ/2551/20 นาที /ชลธี อิสระธนสิทธิ์,ปฐมพงศ์ โกวิทสิทธินันท์
เวลารวม 99 นาที

……………………………………………………….

17.00 - 19.00 Program 12

โลกธรรม / 2551 / 27 นาที /ศุภกิติ์ เสกสุวรรณ
Here comes the sun / 2551 / 7 นาที /ศุภกิติ์ เสกสุวรรณ
The Love / 2550 / 8 นาที /ศุภกิติ์ เสกสุวรรณ
คู่สมรส / 2551 / 4 นาที /ศุภกิติ์ เสกสุวรรณ
เด็ก เด็ก / 2550 / 8 นาที /ศุภกิติ์ เสกสุวรรณ
YOU HAVE TO WAIT , ANYWAY / 2550 / 22 นาที / นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
ยีราฟ / 2550 / 3 นาที /นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
สมเสร็จ / 2550 / 12 นาที /นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
สิ่งดีดี / 2550 / 5 นาที /นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
เวลารวม 96 นาที

……………………………………….

เวลา 19.00 - 21.00 Program 13

Greeting/2551/7นาที /กิตติพัฒน์ กนกนาค
กลิ่นสายลม/2550/26 นาที /ชัยวัช เวียนสันเทียะ
blind romance/2548/5 นาที /พิสณฑ์ สุวรรณภักดี
Silent Talk/2551/6 นาที /ธนภัทร ศรีนวล/ ธิดา เหล่าหะชัยกุล/ กฤษฎา ทิพย์ชัยเมธา/ เอกรัตฐ์ ม่วงสกุล
The invisible city/2550/12 นาที /บุญศรี ตั้งตรงสิน
กำแพงโรงแรม/2551/8 นาที /สุ่ริยา จริยาภิรัต
Time Still Destroys Everything You Touch/2551/3 นาที /คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง
The Mirror/2550/5 นาที /ธนพล จึงเจริญ
The Laundry Room/2551/9 นาที /นัฐวุฒิ พูนพิริยะ
สดับเสียงว่างวน/2550/10 นาที /พิสณฑ์ สุวรรณภักดี
เดียวดายทุกหนแห่ง/2550-2551/10 นาที /วิวัฒน์ เลิศวัฒนาวงศ์

เวลารวม 101 นาที

……………………………………………………….

วันอาทิตย์ที่ 13 กรกฎาคม

เวลา 11.00 - 13.00 Program 14

The Radio Live for Real/2551/30 นาที /ณัฏฐา หอมทรัพย์ & ธัญ เปลวเทียนยิ่งทวี & พงศ์ธร บันเทิงสุข & สาริน ทักษิณาวิสุทธิ์
Fat Festival 7 in My Tape/2550/10 นาที /กิตติพัฒน์ กนกนาค
Life after live/2551/20 นาที /กิตติพัฒน์ กนกนาค
Post-Positive+/2550/21 นาที /กิตติพัฒน์ กนกนาค
ฝันบ้า กีตาร์อากาศ/2551/28 นาที /ปนายุ คุณวัลลี
เวลารวม 109 นาที

……………………………………………………….

เวลา 13.00 - 15.00 Program 15

the secret/2550/18 นาที /สมณรงค์ ขันธะชวนะ
ไอ้เตี้ยผยองเดช/2551/10 นาที /อาชว์ ฟูศรีบุญ, ภูมิ ปนธสมิทธ์
กระสุนนัดแรก(สุดท้าย)/2551/22 นาที /อุทิศ จิตอารีย์
ความสูญเสีย คำสั่ง จุดจบ/2550/8 นาที /ปวีณ กิตติโกวิท
วันที่ระลึก/2551/11 นาที /อ้อมใจ บุษบง
หักเหลี่ยมเกมจารชน/2551/24 นาที /กษิณ ศรีทองสุข
เวลารวม 93 นาที

……………………………………………………….

เวลา 15.00 - 17.00 Program 16

Border/2550/2 นาที /ขจรเดช ถานะวร
(พ่อ)ลูก(แม่)/2551/13 นาที /ธีรารัตน์ นิธิเศรษฐาศิริ
แม่/2006/5 นาที /เฉลิมพล อมรเลิศทวีกุล
แม่กับแมงเม่า/2550-2551/7 นาที /วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา
โฮมวิดีโอ/2551/14 นาที /ญาณิน พงศ์สุวรรณ
กินข้าว/2550/14 นาที /สิทธิพงษ์ ปัดชากาว
ครอบครัวสุขสันต์/2551/16 นาที /นรชาย กัจฉปานนท์
มาลัย/2550/22 นาที /วีระ เข็มเพ็ชร
เวลารวม 93 นาที

……………………………………………………….

17.00 - 19.00 Program 17

อภิวาท/2551/6 นาที /กลุ่มแปด
จตุคาม-จตุคำ/2550/10 นาที /รมย์รวินท์ ชุ่มจีน
A poor “spoiled” bread / เจ้าขนมปัง”เน่า”/2551/16 นาที /ณภัทร ตั้งสง่า
ธรรมะ 2 เรื่องควบ/2551/20 นาที /ณัฐชนน จิตวีรภัทร , อิสระ คลล้ำ
เพื่อนเณร/2550/5/ธงฉัตร ก๋าวิล
แสงแห่งศรัทธาในโลกแห่งความมืด/2006/12 นาที /ราเมศร์ ปานนพภา/ธรรมรักษ์ กมุทมาโนชญ์
ทุกข์ปีที่ 25 ธันวา/2551/23 นาที /วรรษา อัศวศรีพงศ์ธร
เวลารวม 92 นาที

………………………………………….

เวลา 19.00 - 21.00 Program 18

REARRANGE/2006/10 นาที /รัฐ จำปามูล
ด่า/2551/5 นาที /เมธัส ศิรินาวิน
ลิ่มรัก/2551/12 นาที /อลงกต ด้วงรักษา
ลูกอ๊อด/2551/15 นาที /พิทยา จันทโคตร
หล่อสัตว์สัตว์/2550/8 นาที /เมธัส ศิรินาวิน
หวย ภาค 1/2551/28 นาที /เมธัส ศิรินาวิน
หวย ภาค 2/2551/11 นาที /เมธัส ศิรินาวิน
อีพลอยของกู/2551/10 นาที /เมธัส ศิรินาวิน
เวลารวม 99 นาที

Pana Ma Peau (In My Skin)นุ่มๆ นอกเนื้อนาง

atrickofthelight — Sun, 06 Jul 2008 04:37:05 +0000

โดย มโนธรรม เทียมเทียบรัตน์

(หมายเหตุ Filmvirus: ความตั้งใจเดิมนั้นหนังเรื่องนี้เคยติดทำเนียบอยู่ในหนังสือ 151 Cinema แต่ด้วยเหตุผลบางประการจึงหลุดโผไป อย่างไรก็ตาม ขอขอบคุณ คุณ มโนธรรม เทียมเทียบรัตน์ ที่เอื้อเฟื้อบทความจากนิตยสาร Flicks ให้นำมาตีพิมพ์ ณ ที่นี้)

เบื่อไหมครับ ? ที่เวลาใครจะทำหนังสักเรื่องจะต้องมีเนื้อหาเกี่ยวกับความขัดแย้งทางด้านจิตใจ, ถ่ายทอดมุมมองของคนที่ตกอยู่ในสภาพจิตที่แปรปรวน ซ้ำๆ ซากๆ (เสร็จแล้วก็ฟันธงเอาดื้อๆ ว่าเป็นหนังอาร์ตบ้าง, ผลงานคุณภาพบ้าง) ก็เรื่องๆ เหมือนกันหมด

ถ้าเบื่อ…ลองมาดูผลงานของนักทำหนังอีกกลุ่มดูบ้างเป็นไร คนพวกนี้ไม่เคยมีความทะเยอทะยานที่จะได้รับคำชม หรือ รางวี่รางวัลอะไรทั้งนั้น เรื่องปัญหาจิตวิเคราะห์ฉีกทิ้งไปได้ เพราะคนสร้างเขาไม่เคยใช้ตำรา นอกจากเนื้อหนังมังสาของมนุษย์ล้วนๆ แม้จะดูหมิ่นเหม่ ถูกโจมตีว่าผิดศีลธรรมไปบ้าง (แน่นอนตราบใดที่สังคมยังตัดสินว่าเป็นสิ่งผิดกฎหมาย)

คำถาม มีอยู่ว่าระหว่างหนังสองกลุ่มข้างต้น หนังประเภทไหน (กันแน่) ที่มีผลโน้มน้าวและสร้างแรงกระตุ้นทางจิตวิทยาผู้ชมได้ชะงัดกว่ากัน ?

จนกระทั่งวันหนึ่ง ก็มีคนริเริ่มเอาปลายสุดของทั้งสองขั้วมาบรรจบกัน ณ จุดกึ่งกลาง จนกระทั่งได้ทั้งหนังที่ขายเนื้อหนังมังสา แล้วก็ได้หนังซึ่งพูดถึงภาวะอันว้าวุ่นของสภาพจิตคนเรา ซึ่งหาได้เกิดจากภาวะอันซับซ้อนในปัจเจกอะไรเชยๆ แบบนั้น แต่ทว่ามันเริ่มต้นจากจุดเล็กๆ ที่เราพากันมองข้ามกันไปหมดนั่นคือ ผิวหนังคนเราเองแท้ๆ

ก่อนหน้า มารีน่า เดอ ว็อง จะทำหนังเรื่อง Dans Ma Peau (In My Skin) เรื่องนี้ออกมาเห็นจะมีก็แต่อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล กระมังที่หยิบเอาประเด็นเกี่ยวกับผิวหนังที่ผิดปกติของคนเรามาทำเป็นหนัง (ก็ได้เหมือนกัน) คือเรื่อง “สุดเสน่หา” (Blissfully Yours)

มิน คงเป็นผู้ชายผู้มีปัญหาด้านผิวหนังที่มีความสุขที่สุดในโลก ในเรื่องนั้นมีการบอกแต่เพียงคร่าวๆ ว่า ผิวของมินลอกแล้วตกสะเก็ดบ่อยครั้ง ถึงกระนั้นมินก็ยังมีทั้งคนช่วยปรุงแล้วก็ทำให้… โดยตั้งใจจะทำให้หมดทั่วตัว แต่ทว่าในรายของ เอสแธร์ (เดอ ว็อง ทั้งกำกับเอง แสดงเองเสร็จ) กลับไม่เป็นอย่างนั้น เพราะหลังจากเธอได้แผลจากการเดินท่อมๆ ไปตามพงหญ้า นอกบริเวณงานเลี้ยงในค่ำวันหนึ่งที่ทำให้เธอได้แผลเหวอะ ซึ่งเธอเองก็บอกไม่ได้ว่าโดนตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่ร้ายกว่านั้น กลับอยู่ตรงที่ เอสแธร์ กลับไม่รู้สึกเจ็บ แม้แต่กระผีก

สำหรับเรื่องอื่น “โรคร้าย” ที่คนในหนังชอบเป็นกันนัก มักมีตั้งแต่โรคลูคีเมีย, โรคหัวใจ หรือแม้กระทั่งโรคเอดส์… แต่สำหรับ เอสแธร์ กลับมองว่า บาดแผลที่มีแต่จะเหวอะวัน เหวอะคืน เป็นเรื่องธรรมดา คือเธอยังสามารถเดินเหิน, ประกอบอาชีพการงานที่มั่นคง อีกทั้งยัง เมค-เลิฟกับแฟนหนุ่มได้เป็นปกติ โดยหารู้ไม่ว่ารอยบาดแผล (ที่เกิดจากอะไรก็ไม่ทราบ) บริเวณโคนขา นับวันมีแต่จะลุกลามไปทั่วตัว ระยะแรกๆ ก็แค่ลอกธรรมดา แต่ทว่าพอลอกเข้าจริงๆ กลับหลุดออกได้เป็นแผ่นเหมือนถุงน่องที่ทำจากผิวหนัง จนกระทั่งวันหนึ่งแขนข้างซ้ายทั้งท่อนก็ถอดแยกขาดออกจากกันโดยที่เธอเองกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

เป็นกันได้ที่คนเราพอได้แผลจะยังไม่รู้สึกจนกว่าจะเห็นเข้าทีหลัง สำหรับ เอสแธร์ แล้ว ความเจ็บปวดมิได้เกิดจากบริเวณผิวหนัง แต่ว่ามาจากร่องรอยให้ปรากฏแก่สายตาของผู้ที่จะตามมาพบภายหลัง ไม่ว่าจะเป็นคราบเลือดบนพรมปูพื้น หยดเลือดตามโต๊ะอาหาร กอปร กับ มีดปลายแหลม เรียกได้ว่าทุกอย่างพร้อมที่จะอวดแขกเหรื่อตามที่สาธารณะแทบทั้งนั้น

In My Skin (Dans Ma Peau) คงเป็นหนังธรรมดามาก ถ้าบาดแผลของ เอสแธร์ สามารถบำบัดด้วยซีม่าโลชั่น แล้วแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางประทินผิว แต่รูปการณ์กลับมิเป็นเช่นนั้น เพราะไม่ว่าจะเป็นแผล หนอง หรือน้ำเหลือง… ทุกอย่าง เอสแธร์ สามารถบำบัดด้วยลำพังตัวเองล้วนๆ ไม่ว่าจะใช้ของมีคมหรือวัตถุปลายแหลม (จนกระทั่งพัฒนาไปเป็นเครื่องมือช่าง) ช่วยแซะประหนึ่งว่าต้องการจะบรรเทาอาการคัน ยิ่งนานเข้า เธอก็ค้นพบความหฤหรรษ์จากเนื้อหนังของเธอเองเข้าอีกอย่าง ตรงที่มันคือ อาหารอันโอชะ อีกเมนูหนึ่งเข้าให้แล้ว

เสียอย่างเดียว ระบบโรงหนังมักให้ความสำคัญกับระบบเสียง แต่สำหรับ Dans Ma Peau สิ่งหนึ่งที่จะตามมากับภาพ กลายเป็น กลิ่น ที่จะสลับกันทำหน้าที่ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นคาวเลือด ไปจนถึงฟอร์มาลิน ซึ่งเป็นเรื่องของปฏิกิริยาทางจิตใจที่คนดูได้รับ แต่สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนก็คือ ตัวหนังไปได้ไกลกว่าการเป็นหนัง horror ธรรมดา นั่นคือ ความสยดสยองหาใช่เกิดจากมีตัว monster มาไล่ชำแหละเนื้อบรรดาเหยื่อสาวๆ ตรงกันข้ามตัวเหยื่อสาวในเรื่องเองต่างหากที่จะคอยทำหน้าที่แล่เนื้อ-เถือหนังของตนเอง ในขณะที่อีกข้างหนึ่งมันก็คือความสุขกายสบายใจ ไม่ต่างอันใดกับการได้เสพเพศรสจากเพศตรงข้าม

สืบเนื่องมาจากตัว “เหยื่อ” ของเราในที่นี้กระทำตนเป็นทั้งผู้กระทำ (active) แล้วก็ผู้ถูกกระทำ (passive) ไปพร้อมๆ กันพฤติกรรมของ เอสแธร์ จึงเป็นส่วนประกอบกันระหว่างปมจำพวก sado - masochism + cannibalism (ในส่วนของเนื้อ) + vampirism (ในส่วนของเลือด) แต่ถ้าจะรวมความกันจริงๆ ก็คงสรุปได้แค่คำๆ เดียวคือ consumerism

มารีนา เดอ ว็อง เลือกใช้ภาพประกอบไตเติ้ลเปิดเรื่องโดยไม่คำนึงถึงความเกี่ยวข้องกับเรื่องราวอะไรทั้งนั้น คือเธอแบ่งเฟรมออกย่อยๆ ออกเป็นสองข้าง (ซ้าย-ขวา) ซึ่งมีแต่รูปเมืองตึกระฟ้า ในขณะที่โครงเรื่องหลักเกี่ยวข้องกับตัวละครที่สุขใจกับการบริโภคในหลากหลายรูปแบบ จะเห็นได้ว่าทุกครั้งที่ เอสแธร์ เริ่มมีอาการกำเริบ นอกจากจะเป็นพื้นที่สาธารณะซึ่งแวดล้อมด้วยคนหมู่มาก (โอกาสที่จะมีคนภายนอกมาพบเห็น ก็ย่อมเป็นไปได้สูงเช่นกัน) ก็นับเป็นบริเวณซึ่งเกี่ยวกับอาหาร การจับจ่าย หรือ life-style แบบชนชั้นกลางไม่ว่าจะเป็นในงานเลี้ยง (ได้แผลครั้งแรก) ในร้านอาหาร (แขนเริ่มหลุดอยู่ข้างจานขาหมู) ซูเปอร์มาร์ท (เมื่อ เอสแธร์ เกิดอาการหิวกระหายเนื้อหนังของตัวเอง)

ท้ายที่สุด ปมทุกอย่างที่ว่ามาในตัวของ เอสแธร์ เมื่อรวมกันแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับงูกินหาง คือการบริโภคตัวเอง จริงอยู่โดยสภาพเมื่อคำนึงถึง เอสแธร์ ในฐานะของผู้ถูกกระทำเธอย่อมมีสภาพไม่ต่างอะไรกับศพซึ่งไม่ใช่ ในทางกลับกัน ถ้ามองเอสแธร์ในฐานะของผู้เป็นฝ่ายกระทำ (active) ต่างหากที่เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้… คือยังไม่ตาย แม้ว่าจะบริโภคเนื้อตัวเองเป็นอาหาร โดยเฉพาะการสะสมผิวหนัง เนื้อเยื่อ เก็บไว้ในรูปแบบที่ต่างกันออกไป รวมไปจนถึงการเก็บบันทึกไว้เป็นภาพถ่าย เมื่อมาวางเรียงเข้าไว้ด้วยกันแบบภาพพาโนรามาผลที่ได้คือเรือนร่าง สรีระตามส่วนต่างๆ ของร่างกายมนุษย์ ครั้นเมื่อมีโทรศัพท์ดังกริ๊งเข้ามา

เอสแธร์ ก็ตอบด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำ…”ใช่…นี่แหละฉันเอง” ( “Oui, c’estmoi”)

เนื้อหนังมังสาทุกส่วนของ เอสแธร์ เป็นได้ทั้งเครื่องบำบัดความทุกข์ของสะสมและในบางครั้งก็เป็นอาหาร แม้ในยามที่เธอเปลื้องผ้าอาภรณ์จนหมดจึงไม่ต่างอันใดกับวัตถุดิบที่รอรับการเชือด ชำแหละ ทีละส่วน ซึ่งให้ผลในการสร้างปฏิกิริยาสะท้อนกลับแก่อารมณ์ในเชิงดำกฤษณา คล้ายกับเป็นการจงใจต่อต้านหรือสร้าง anti-thesis ต่ออารมณ์ใฝ่ต่ำตามประสาหนังขายเนื้อหนังมังสาและสรีระของสตรี ในเชิงพาณิชย์ทั่วไป

เรื่องแบบ Dans Ma Peau ที่ถูกแล้วควรจะอยู่รวมกับกลุ่มหนังสั้นหรือหนังโฆษณา (ถ้าคำนึงในแง่ของงานครีเอทีฟ) ซึ่ง “หนังต้องห้าม” ก็บังเอิญติดกลุ่มไปกับเขาด้วยเหมือนกัน (เมื่อดูจากความยาวต่อเรื่องหนึ่งๆ) แต่สุดท้ายก็เหลือเอาไว้แค่งานซึ่งทำลายกฏเกณฑ์ของทุกอย่างจนเกลี้ยง คือได้หนึ่งเรื่องยาวซึ่งยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน… โดยเฉพาะการจับเอาของซึ่งเล็กจนถูกมองข้ามมาพูดถึง คือ “บาดแผล” คนเราธรรมดาๆ

แต่ถ้ามองในแง่ของ “หนังโป๊” ตามชื่อเรื่อง (dans ma peau) ก็จะเป็นหนังโป๊ที่หดหู่ที่สุดในโลก คือไร้ซึ่งอารมณ์อีโรติค แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ การเป็นหนังไม่กี่เรื่องที่พูดถึงหนังที่ชัดเจนและจริงใจที่สุด ภายหลังจากที่เราเคยมี La Peau Douce (The Soft Skin) ของฟรองซัวส์ ทรูฟโฟต์), Peau d’ane (The Magic Donkey หรือ “เจ้าหญิงลาวิเศษ”), Shark Skinned Man ของญี่ปุ่น หรือแม้แต่ Being John Malcovich ตอนไปฉายที่ฝรั่งเศสก็ยังได้ชื่อว่า “Dans La Peau de (In the skin of) John Malcovich

celinejulie’s WISH LIST FOR JUNE 2008

atrickofthelight — Sat, 05 Jul 2008 02:36:22 +0000

A. FILM WISH LIST

1.DAYS IN SINTRA (2008, Paula Gaitan, Brazil, documentary, 90 min)
http://tischfilmreview.com/?p=403

Filmmaker Paula Gaitán was married to Glauber Rocha (1938-1981), a key figure in the Brazilian Cinema Novo movement, which embodied politically engaged filmmaking that resisted colonialism in Latin America. Rocha’s signature films include Barravento (1961), Black God, White Devil (1964), Land in Anguish (1967), and Antonio das Mortes (1969), all remarkably influential films at the time and overdue for revival today. In Days in Sintra, Gaitán creates a deeply moving meditation on memory and time as she chronicles her return from Brazil to Sintra, Portugal, where she lived in exile with her husband and their children before his untimely death. In the form of an experimental narrative, she deftly interweaves Super 8 home movie footage and photographs taken of Rocha in 1981 with beautifully composed, evocative contemporary images of the Portuguese landscape. In this manner, Gaitán both weaves together place, uniting past and present, and highlights remembrance. Long, silent passages are gently overlaid with Gaitán’s own voice meditating on memory, loss, and death, as well as with recordings of Rocha’s voice, articulating his philosophies of life, politics, and filmmaking. Days in Sintra represents Gaitán’s own voyage of discovery, which allows her to bring alive the physical, sensual, and even spiritual essence of her long-deceased companion. On a deeper level, the filmmaker also captures the mournful, atmospheric ether of the Portuguese nation. The proud country that launched the voyages of discovery in the 15th century has found its global position diminished with time, just as Rocha’s fiercely independent, awardwinning filmmaking had faded to a faint memory-until it was justly revived by his companion in this exquisite diary film.

some scene from PAULA GAITIN ’s FILM

2.FOREVER (2006, Heddy Honigmann, Netherlands, documentary)
William Johnson wrote about this film in FILM QUARTERLY, Spring 2008.

3.A HEBREW LESSON (2006, David Ofek, Israel, 123 min)

4.HELEN (2008, Joe Lawlor + Christine Molloy, UK/Ireland, 79 min)

A girl disappears in the woods. The police arrange a reconstruction of her last known sightings and an 18-year-old student, called Helen (Annie Townsend), is chosen to impersonate her. Shy and unobtrusive, she becomes intrigued by the personality and background of the victim, whose distraught parents emotionally adopt her.

Although this is a whodunit, the crime is never given a name. Helen’s thoughts are used sparingly as a narrative voice-over. “I’ve always wondered what it feels like to have a home to go back to. I mean a proper home.” She has lived the years of her remembered childhood in an orphanage and has never had a boyfriend, never been kissed.

As her character emerges through the alienation of other people’s grief, it is possible to recognise its strength. Deprived and alone, she gains confidence through the persona of a lost teenager whom she has never met.

5.AN ISLAND CALLING (2008, Annie Goldson, Fiji, gay documentary, 75 min)

An Island Calling is a truly “post-colonial” tale that revolves around a brutal double murder of a gay male couple, one of who was a human rights worker, in Fiji in mid-2001. Through exploring the incident’s context, this film reveals deep historical, social and political currents that circulate throughout the Pacific. However, the documentary is, as much, an intimate story of two very different families.

6.LEMON TREE (2008, Eran Riklis, Israel)
http://www.imdb.com/title/tt1172963/
“A drama based on the true story of a Palestinian widow who must defend her lemontree field when a new Israeli Defense Minister moves next to her and threatens to have her lemon grove torn down”

Eran Riklis directed THE SYRIAN BRIDE (2004, A+). Both films star Hiam Abbass, whom I like very much.
http://outnow.ch/Movies/2008/LemonTree/Bilder/

7.MAGNUS (2007, Kadri Kousaar, Estonia, 86 min)
http://www.imdb.com/title/tt0979917/

“Magnus is a sensitive boy from a family where no-one really cares about him. His parents consider that given food and shelter, their children will just grow up on their own. As a child Magnus suffers from a potentially fatal lung disease and he plays bizarre games to cheat death. Ten years later, modern medicine has cured the disease but Magnus’ death wish continues. After his second attempt to take his own life his father’s conscience finally awakens. He tries to convince his son to go on living by sharing his own unorthodox lifestyle. An uneasy and sometimes humorous relationship develops between Magnus and his father, leading to an unexpected conclusion”
http://outnow.ch/Movies/2007/Magnus/Bilder/

8.THE POPE’S TOILET (2007, Cesar Charlone + Enrique Fernandez, Uruguay)
http://www.imdb.com/title/tt0482901/
http://www.jigsawlounge.co.uk/film/content/view/717/1/
http://outnow.ch/Movies/2005/BanoDelPapa/Bilder/

9.SARI SOLDIERS (2008, Julie Bridgham, Nepal, documentary)
Acquarello wrote about this film here:
http://filmref.com/journal/archives/2008/06/sari_soldiers_2008.html

Back in 2001, Nepal hit the headlines after the royal family was massacred by the heir to the throne, Crown Prince Dependra, before he turned the gun on himself. With 10 members of the family dead, the crown fell to the sole remaining heir, Prince Gyanendra. But he didn’t just inherit the throne - he also gained a five-year long Maoist insurgency. And as one of the film’s contributors says: “Where there is rebellion there is bound to be sacrifice.”
Gyanendra’s response to the crisis was to crack down on civil liberties, declaring a state of emergency in 2005. Filmed across the resulting three-year period of unrest which shook the country, Julie Bridgham’s admirably even-handed film looks at six women and their efforts to make a difference to the future of Nepal.

Devi’s story is the most heartbreaking. After witnessing her niece being killed by the Royal Nepal Army, she chose to speak out. As a result, the soldiers came back to hunt her down and, finding her out, carted off her 15-year-old daughter instead. Her daughter became one of the thousands of ‘disappeared’ and Devi spent the next three years battling to find out what happened to her. She was helped in her struggle by Mandira - a human rights lawyer, also risking her life to speak out against atrocities being perpetrated in the name of law and order.

10.THING WITH NO NAME (2008, Sarah Friedland, USA/South Africa)

http://www.imdb.com/title/tt1243230/

“Thing With No Name, a feature-length documentary, provides an unprecedented, intimate glimpse into the traditional life of a rapidly changing culture. Set in Okhahlamba, South Africa, a stunning, mountainous Zulu area and UNESCO World Heritage Site, the story follows Danisile and Ntombeleni, two women with full-blown AIDS as they attempt to access recently introduced antiretroviral (ARV) treatment through the public sector. Danisile responds well to the medications, with the support of her family and her volunteer nurse. Ntombeleni does not respond as positively, experiencing the delirium and difficult side effects that are a strong source of controversy within the Zulu culture. The universal aspects of motherhood and the struggle to survive are explored through the womens’ lives: Danisile’s strained relationship with her teenage daughter, who secretly fears becoming one of South Africa’s 1.2 million AIDS orphans, and the traditional Zulu ceremonies
that Ntombeleni’s family holds to combat her illness in their own way. Illustrating the bittersweet reality of the situation, through both the miracle of survival and the tragedy of falling victim to an overwhelmed medical system, Thing With No Name reveals the private and public obstacles that have led to an out of control epidemic.”

B.BOOK WISH LIST

1.FRAMES (2008, Loren D. Estleman)

I knew about this novel from Peter Nellhaus’ blog:
http://www.coffeecoffeeandmorecoffee.com/archives/2008/06/frames.html

This is the synopsis from www.amazon.com

“Having appeared in 10 short stories in Ellery Queen Mystery Magazine, self-described film detective Valentino, who works as a film archivist at U.C.L.A., makes his novel-length debut in the engaging first of a new series from Shamus-winner Estleman. Valentino stumbles on the find of a lifetime when he inspects the Oracle, a decaying 1920s movie theater he’s considering purchasing. An abandoned storage room contains reels of film that may be the only surviving prints of Erich von Stroheim’s legendary epic, Greed. The further discovery of a skeleton of unknown vintage in the old building complicates matters. Aided by academic colleagues, Valentino tries to eat his cake and have it, too, by cooperating with the police inquiry into what might be a case of foul play without revealing the existence of the film reels, which he fears might be damaged if seized as evidence. While the lighthearted tone is far removed from the gritty realism of the author’s Amos
Walker series (American Detective, etc.), the versatile Estleman has crafted yet another intelligent page-turner.”

The synopsis of this novel makes me think about

1.1 FLICKER
This is a great novel by Theodore Roszak about films.

1.2 MANO (2005, George Felner, Portugal, A+)
This film is about the preservation of classic films.
http://www.costacastelo.pt/mano/

1.3 The news about the discovery of the complete METROPOLIS
http://www.matthewhunt.com/blog/2008/07/metropolis-complete-print-discovered.html

2.THE MEMO BOOK: FILMS, VIDEOS, AND INSTALLATIONS BY MATTHIAS MULLER (2006, 282 pages)
http://ecx.images-amazon.com/images/I/41VRA88Q5NL._SS500_.jpg

C. ART EXHIBITION WISH LIST

David Claerbout’s videos, especially BORDEUX PIECE (2004, 13-hour long)
http://www.artnet.com/artist/4079/david-claerbout.html
http://www.vanabbemuseum.nl/pers/pressphotos/20050531-david-claerbout.htm

This is what Christophe Gallois wrote about Claerbout’s videos in Frieze magazine:
http://www.frieze.com/shows/review/david_claerbout/

“Taking as point of departure an intrigue of betrayal filmed in a modernist house, Bordeaux Piece (2004) first seems to be a conventionally looped short film. After a few sequences, however, the work slowly discloses its content. Though the narrative repeats itself again and again, each successive sequence occurs under a slightly different atmospheric light. Each shot was repeated about seventy times by the actors over the duration of a day, from sunrise to sunset, before being edited to compose a thirteen-hour long video. Slowly, the real subject matter becomes the changing light. The background comes to be the foreground while the plot of the film, its narrative and the characters, rapidly turn into a mere motif.”

D.RETROSPECTIVE WISH LIST

Films directed by John Cook

This is what Olaf Moller wrote about John Cook’s films in Cinema Scope magazine:
http://www.cinema-scope.com/cs27/feat_moller_cook.html

“To truly understand the Austrian fascination/obsession with this ur-typical Canadian realist-imagine a radically vérité-styled mix of Jean-Pierre Lefebvre and Allan King, with a dash of Straub-one needs to understand the “Realism Complex” of Austrian cinephilia.”

You can buy a book about John Cook here:
http://www.filmmuseum.at/jart/projects/fm/main.jart?rel=en&content-id=1156362394538

E.Tribute wish list

Tribute to Hanns Zischler, who was born in 1947. I love this German actor.
http://www.imdb.com/name/nm0957193/

I wish a film festival in Bangkok can show these films starring Hanns Zischler:

(The synopsis of these films are copied from the book WEST GERMAN CINEMA SINCE 1945: A REFERENCE HANDBOOK, written by Richard C. Helt and Marie E. Helt.)

1.THE AUTOGRAPH (1984, Peter Lilienthal, 92 min)

A boxer and a musician arrive at a festival in a Latin American provincial town, where the festival is supposed to disguise the unrest there. The pair soon becomes involved in political and military intrigue. Adapted from a novel by Osvaldo Aorriano, cinematographed by Michael Ballhaus.

2.COLD AS ICE (1981, Carl Schenkel, 87 min)

A young “desperado” type takes on his foes in the Berlin punk scene kamikaze style.

3.DOCTOR FAUSTUS (1982, Franz Seitz, 137 min)

Thomas Mann’s novel about the composer Adrian Leverkuehn, whose life parallels German history. Andre Heller stars.

4.DOMINO (1982, Thomas Brasch, 118 min)

The story of an artistic “identity crisis”. An actress destroys a production and turns her back on her career. Katharina Thalbach stars. Thomas Brasch also directed ANGELS OF IRON (1981, A+++++)

5.GERMANY CAN SOMETIMES BE VERY NICE (1981, Solveig Hoogesteijn, 90 min)

The development of a young woman who, as part of her revolt against her prosperous surroundings, rejects language as a means of communication; only a musician neighbor is able to interest her in life. Cinematographed by Joerg Schmidt-Reitwein. Eva Mattes co-stars.

6.LIGHTHOUSE OF CHAOS (1982, Wolf-Eckart Buehler + Manfred Blank, 118 min)

The biographical story of American actor Sterling Hayden, who became a member of the Communist Party, but later betrayed other members during the McCarthy period.

7.MALEVIL (1980, Christian de Chalonge, 120 min)

A few inhabitants of a small village survive an atomic catastrophe and try to stay alive in an almost totally destroyed world. Music by Gabriel Yared. Michel Serrault, Jacques Dutronc, Jean-Louis Trintignant star.

8.THE PASSIONATE ONES (1981, Thomas Koerfer, 105 min)

A film based on Goethe’s THE SORROWS OF YOUNG WERTHER, using a dialectical method which connects Goethe’s own life to the story.

9.RENDEZVOUS D’ANNA (1978, Chantal Akerman, 100 min)

10.SOMETHING IS BECOMING VISIBLE (1981, Harun Farocki, 114 min)

A couple, who got together during a demonstration against the Vietnam war, hope to continue the struggle, but the woman eventually leaves the man. Bruno Ganz co-stars.

11.SYSTEM WITHOUT SHADOWS (1983, Rudolf Thome, 115 min)

A smooth operator helps a computer expert pull off a sophisticated bank job. Bruno Ganz and Dominique Laffin star.

12.WOMAN IN FLAMES (1983, Robert van Ackeren, 107 min)

A “black humor” type of film, in which a young woman leaves her comfortable existence to become a prostitute and eventually finds herself caught between her “profession” and her love for a male prostitute. Music by Peer Raben. Mathieu Carriere stars.

ขอเชิญร่วมส่งหนังสั้น แรงบันดาลใจจาก รัตน์ เปสตันยี

atrickofthelight — Wed, 02 Jul 2008 07:46:04 +0000

เนื่องด้วย ปี พ.ศ.2551 เป็นวาระครบ 100 ปี เกิดของ รัตน เปสตันยี (22 พฤษภาคม 2451) หอภาพยนตร์แห่งชาติ และมูลนิธิหนังไทยฯ จึงขอร่วมจัดโครงการ 100 ปี รัตน์ เปสตันยี ด้วยการจัดกิจกรรมรำลึกต่อเนื่องตลอดทั้งปี เพื่อเป็นการเผยแพร่เกียรติคุณและผลงานของท่านสู่สาธารณชนหนึ่งในกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นได้แก่ การจัดประกวดหนังสั้นภายใต้หัวข้อ “แรงบันดาลใจจากรัตน์ เปสตันยี” งานนี้เปิดอิสระทางความคิดเต็มที่ ขอแค่ให้หนังสั้นของท่านแสดงให้เห็นถึงแรงบันดาลที่ได้รับจากผู้กำกับชั้นครู รัตน์ เปสตันยี โดยมีความยาวไม่เกิน 5 นาที หมดเขตรับผลงานวันพฤหัสบดีที่ 31 กรกฎาคม ศกนี้

กติกาการส่งผลงาน คือ ท่านจะต้องส่งผลงานของท่านมาพร้อมกับคำอธิบายสั้นๆ ว่าผลงานของท่านได้รับแรงบันดาลใจจากรัตน์ เปสตันยี อย่างไร มาที่ มูลนิธิหนังไทยฯ ตู้ ปณ. 6 พุทธมณฑล นครปฐม 73170 (กรุณาวงเล็บมุมซองว่า “แรงบันดาลใจจากรัตน์ เปสตันยี” )

หนังสั้นที่ได้รับคัดเลือกจะถูกฉายใน โปรแกรมรำลึกรัตน์ เปสตันยี ในงานเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 12 ต้นเดือนกันยายนนี้ ส่วนผู้ชนะจะได้รับเหรียญเกียรติคุณรัตน์ เปสตันยี เป็นรางวัล

สอบถามรายละเอียดได้ที่ thaishortfilmfestival@gmail.com หรือ 02-800-2716

รัตน์ เปสตันยี ถือเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ไทยที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับระดับนานาชาติคนแรกของไทย และเป็นแรงบันดาลใจของผู้กำกับรุ่นใหม่ อย่าง วิศิษฎ์ ศาสนเที่ยง และเป็นเอก รัตนเรือง ในวาระสุดท้าย ท่านได้ต่อสู้เรียกร้องให้รัฐบาลเห็นความสำคัญของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ นับว่ารัตน์ เปสตันยีมีคุณูปการอย่างยิ่งต่อวงการภาพยนตร์ไทยมาโดยตลอด ท่านสามารถอ่านประวัติและผลงานของรัตน์ เปสตันยี ได้ที่เว็บไซต์ http://www.thaifilm.com

ปรแกรมหนังส้นมาราธอน 5-6/7/2551

atrickofthelight — Wed, 02 Jul 2008 07:41:37 +0000

ตารางฉายหนังสั้นมาราธอน ของวันเสาร์ที่ 5 และ วันอาทิตย์ที่ 6 ก.ค. นี้ ที่ ห้อง ASYLUM ชั้น 3 อาคารอารักษ์ สีลมซอย 3 (ข้างๆ ธนาคารกรุงเทพฯ สาขาใหญ่

หนังสั้น 12 / โปรแกรมหนังสั้นมาราธอน

วันเสาร์ที่ 5 กรกฎาคม 2551
เวลา 11.00 - 13.00
รักพ่อ / 2551 / 10 นาที /เอก ธรรมกร่าง
ฝันครึ่งตื่น / 2549 / 13นาที /สรรเพชญ สิขเรศ
3 วัน 2 คืน ตามติดชีวิตพ่อลูกอ่อน / 2551 / 23นาที / กันต์ แสงแก้ว
“จากกรุงเทพถึงประเทศไทย”/ 2551 /10 นาที / นรชาย กัจฉปานนท์
ดูแล / 2550 / 20นาที /ธัญญพงศ์ เปล่งสุริยกาญจน์
The Return / 2551 / 5นาที /ตุลพบ แสนเจริญ
เศษ / 2551 /10นาที / กิติศักดิ์ ขุนเพชร
เวลารวม 91 นาที
……………………………………………..
เวลา 13.30 - 15.30
“อยู่ไหน…?” (คนดีอยู่ที่ไหน) / 2550 / 23 นาที / เอกภูมิ หรรษาภิรมย์โชค
BY BUS / 2551 /6 นาที /ศรีวรรณ อนันตทรัพย์
Loyal Eyes Betray The mind / 2550 / 4 นาที / นรชาย กัจฉปานนท์
My Little Piece of Sky / 2551 / 7 นาที / สุชาดา สิริธนาวุฒิ
คนค้นหาของเก่า ชุมชนโบราณ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณปากคลองบางกอกน้อย ธนบุรี / 2551 / 13 นาที /ทิพย์ แซ่ตั้ง
ตาล / 2550 / 5 นาที /วรรณแวว-แวววรรณ หงษ์วิวัฒน์
รัก(ไม่)บ้า / 2551 / 16 นาที / ทศพร มงคล
สมศักดิ์ / 2550 / 24 นาที /คมศักดิ์ บุญเปลื้อง
เวลารวม 98 นาที
……………………………………………..
เวลา 16.00 - 18.00
ก.ไก่ ข.ไข่ / 2550 / 3 นาที / วินัย กิจเจริญ
เหตุเกิดบนโต๊ะอาหาร / 2550 / 5 นาที / สกล ศรีวงศ์เรือน
ประชาธิปตาย / 2550 / 10 นาที / ดวงพร ภควิโรจน์กุล
วันฟ้าใหม่ / 2550 / 17 นาที / วิชชานนท์ สมอุ่มจารย์
ขิมกับไวโอลิน / 2550 /12 นาที / คมกฤช มานนท์
ประชาธิปไทย / 2550 /11 นาที / เย ฟิล์ม
ประชามติ / 2551 / 20 นาที / ชาย ไชยชิต
เดอะ แฟนทั่ม ออฟ เอ็นเคาน์เทอร์ / 2551 / 13 นาที /พีร์ ภานุวัฒน์วนิชย์
I’m Fine สบายดีค่ะ / 2551 / 4 นาที/ ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์
เวลารวม 95 นาที
……………………………………………..
เวลา 18.30 - 20.30
เจ้ามอม / 2551 /13 นาที /คุณากร เกลื่อนเพชร, พัชรียากรณ์ ไชยฉลาด
เซรีบรั่ม ล้างสมองให้ลืมเธอ / 2551 / 30 นาที/อัลวา ริตศิลา, คมวิช ซาลลี
คาซูโยชิ อันโดะ และ เฆจีร์บี ขำห่วย / 2551 / 14 นาที /ณัฏฐา หอมทรัพย์ & ธัญ เปลวเทียนยิ่งทวี
ดีลิท ซีน / 2550 / 11 นาที / ณัฐมน พฤกษานุศักดิ์
ผู้หญิงสมัยนี้ / 2551 / 28 นาที / พิพัฒน์ หว่านล้อม
เวลารวม 96 นาที
……………………………………………..วันอาทิตย์ที่ 6 กรกฎาคม 2551

เวลา 11.00 - 13.00
อดีต / 2551 / 9 นาที /เปรมปพันธ ผลิตผลการพิมพ์
เบื้องหลังคนดี… 13 ปี ที่ผ่านมา / 2550 / 15 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
2551… ปีร่ำรวย หรือห่วยแตก / 2551 / 6 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
MV ไม่มีอะไร (ไอ้มดแดง) / 2550 /11 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
MV การเมืองไทยทำให้เด็กสับสน / 2550 / 2 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
MV มาเฟีย กับ เมียนรก / 2551 / 2 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
Safety boy 1-2-3 / 2551 / 8 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
SayNo! / 2551 / 2 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
คิดถึง / 2551 / 6 นาที / เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์
อ่านเป็นหน้า ฆ่าเป็นหลัง/2550 / 9 นาที /ราชพฤกษ์ ติยะจามร, ยุทศาสตร์ ศุภซื่อสงวน
ซื้อเสียงไหมครับ / 2551 / 4 นาที / ภูมิรพี แซ่ตั้ง
ของตก / 2551 / 7 นาที / ราชพฤกษ์ ติยะจามร
เมธาพร / 2551 / 25 นาที / กุลดรา กมลวิศิศฎ์
เวลารวม 106 นาที
……………………………………………..

เวลา 13.30 - 15.30
Hotpot / 2551 / 2 นาที / ธวัชชัย ชุนหชัย
“หนองหาร เพราะมันไม่ใช่เรื่องสิวๆ” / 2550 / 14 นาที / พนัส บุญหนุน
GMOs-Your first choice? / 2551 / 3 นาที / วีราภา เองมหัสสกุล, รวิสรา พันธุ์แพ
Letter from long distance to the far away dream / 2550 / 6 นาที / กิตติพัฒน์ กนกนาค
on the moon / 2550 / 7 นาที / ธัญ เปลวเทียนยิ่งทวี
tree singing in town/ 2551 / 5 นาที / เจริญศักดิ์ โปสินธุ์
เมื่อวันนั้นมาถึง / 2550 / 3 นาที / ศุภฤกษ์ พลสวัสดิ์
โลกกับมนุษย์ / 2551 / 23 นาที / ยุวากร สินธุวราวรรณ
โลกพอเพียง / 2551 /3 นาที / มนิตย์ สนับแน่น
โลกร้อน /2551 / 7 นาที / กมล ธรรมยศ
จีเอ็มโอ ซุปเปอร์เซฟ / 2551 / 3 นาที / วีรยุทธ กระจ่างศรี
พวกเขาคงไม่ล่วงรู้หรอกว่า…มันเป็นจุดจบของโลกใบนี้ / 2551 / 24 นาที / สิทธิเดช โรหิตะสุข
เวลารวม 100 นาที
……………………………………………..

เวลา 16.00 - 18.00
Nothing Pink Nothing Blue Nothing Transparent / 2551 /5 นาที / ธเนศ มรรคาสกุล
One Piece วันพิเศษ …เป็นพิเศษ / 2550 / 17 นาที / ณัฏฐวุฒิ แต้สมบัติ
เธอเป็นคนอ่อนไหวรึเปล่า / 2550 /10 นาที / กิตติพัฒน์ กนกนาค
เรื่องรัก / 2551 / 16 นาที /ชิงชัย ถนอมชาติ
แพรว / 2550 / 13 นาที /พัชร เอี่ยมตระกูล
เรื่องเดียว / 2003 / 8 นาที / กิตติพัฒน์ กนกนาค
250/6/7P.3.7/อ้อม/2551/30/สมชาย วชิระจงกล
เวลารวม 99 นาที
……………………………………………..

เวลา 18.30 - 20.30
Christian James: Dead Awake / 2551 / 7 นาที / ณชนก วิศิษฎ์ศักดิ์
Home of the Dead / 2549 /10 นาที / สรวิศ รวิทิวากุล , หรินทร์ แพทรงไทย
โมโฟ สิ้นชีวี อีดอกทอง /2550 /25 นาที / อัลวา ริตศิลา คมวิช ชาลลี
ไอ สครีม / 2550-2551 / 21 นาที / เจนณรงค์ ศิริมหา
Resurrection / 2551 / 14 นาที / สรวิศ รวิทิวากุล , หรินทร์ แพทรงไทย
หนูอยากเป็นปลาสีแดง / 2006 / 11 นาที /บุญศรี ตั้งตรงสิน
ภัยใกล้ตัว(ฉบับผู้กำกับ) / 2551 /14 นาที /จุฬญาณนนท์ ศิริผล

OKI HIROYUKI : ความเจ็บปวดในแสงสีขาว

atrickofthelight — Tue, 24 Jun 2008 13:39:12 +0000

โดย FILMSICK http://filmsick.exteen.com

นี้คือภาพอันขุ่นมัว แสงสีขาวสาดส่องเผาไหม้เฟรมภาพเป็นระยะ ประหนึ่งเป็นฟุตเตจเก่าแก่จากกล้องทรงจำ แสงตะวันเลือนรางผ่านช่องประตูอันซีดเศร้า ร่างเปลือยของคนหนุ่มทอดตามองช่องแสงนั้น ครุ่นคำนึงเดียวดาย มันคือภาพบันทึกอันอบอวลด้วยความเศร้าและอึงอลในกรงของความทรงจำ แสงตะวัน บ้านเช่า ชายหาด รางรถไฟ คนหนุ่ม น้ำรัก คือทั้งหมดที่เราจะค้นพบผ่านดวงตาของ OKI HIROYUKI

OKI HIROYUKI จบการศึกษาในสาขา สถาปัตย์ ก่อนที่จะเบนเข็มมาเรียนภาพยนตร์ ที่ IMAGE FORUM INSTITUE OF THE MOVING IMAGE ใน โตเกียว ก่อนจะกลายเป็นคนทำหนังทดลองแบบที่ได้รับคำนิยามว่า - experimental docu -mentarist- (ผู้เขียนขออนุญาตมั่วแปลเองว่า นักทำหนังทดลองเชิงสารคดีทางใจ ) อันหมายความว่าเราอาจจัดกลุ่มงานของเขาเข้าในงานกลุ่มสารคดี เนื่องจากในหนังของเขามักเน้นถ่ายภาพที่ไม่ได้ปรุงแต่งหรือเล่าเรื่อง เป็นเพียงภาพของผู้คนในสถานที่ต่างๆอย่างไม่ปะติดปะต่อ แต่ด้วยวิธีการที่จงใจไม่เล่าเรื่องหากให้ภาพสอรับกันและกัน แล้วเกิดความหมายใหม่ขึ้นมา คล้ายกับวิธีการของหนังทดลอง

ในปี 1991 เขาย้ายจากโตเกียวไปอาศัยอยู่ในจังหวัด KOCHI ทางตอนใต้ของญี่ปุ่นและเขาใช้เมืองนั้นเป็นฉากหลังในการทำหนังทุกเรื่องของเขา โดยเฉพาะ หนังเรื่อง HEAVEN - 6 - BOX (1995) อันเป็นภาพไร้กาลเวลาซึ่งบรรจุภาพของชาวบ้านร้านตลาดในสถานที่ดาษดื่นสามัญทั่วไปในตัวเมือง เขาอาศัยความไร้โครงสร้างของตัวเรื่องในการติดตามผู้คนเหล่านั้น โดยอาศัย เหตุการณ์ที่บังเอิญเกิดขึ้นเบื้องหน้ากล้อง และเขาเลือกถ่ายจากมุมที่ไม่ใช่เพียงคนดูเหตุการณ์ แต่เป็นจากมุมของคนในชุมชนนั้นด้วย และภาพเหล่านั้นกลายเป็น - จังหวะของชีวิตประจำวัน - ในชุมชนเล็กๆที่คว้าจับโดยความบังเอิญ ภาพสถานการณ์ชีวิตประจำวัน ด้วยความสนใจเชิงสถาปัตย์ด้วยนี้เอง ภาพของเขาจึงเป็นการคว้าจับภาพผู้คน กับพื้นที่รอบๆตัวเขา การปฏิสัมพันธ์ของ ผู้คน อาคารสถานที่และพื้นที่ว่างปรากฏอยู่บนเฟรมภาพ คล้ายกับการเชื่อมระหว่างานสถาปัตยกรรม กับ งานภาพยนตร์เข้าด้วยกัน

และด้วยความที่เขาเป็นเกย์ หนังหลายเรื่องของเขาจึงมักเล่าเรื่องเกย์ และถูกจัดให้เป็นคนทำหนังเกย์ แต่ เขาเรียกหนังของเขาว่า queer ambient movie อันหมายความว่าหากเป็นหนังเกย์ มันก็เป็นหนังที่ตลบอบอวลด้วยบรรยากาศ มากกว่าหนังที่มุ่งเสนอภาพทางใดทางหนึ่งของเกย์ ใน TARCH TRIPสารคดีปี 1993 OKI ใช้ฉากหลังเป็นห้องเช่าเล็กแคบที่มีระเบียงเปิดไปสู่ถนน (ซึ่งน่าจะเป็นห้องของเขา เพราะมันมักปรากฏเป็นฉากหลังในหนังหลายๆเรื่องของเขา ) จับจ้องมองความสัมพันธ์ของชายหนุ่มคู่หนึ่ง ด้วยพลอตที่หลวมโพรก หนังจึงเป็นเสมือนภาพร่างของความสัมพันธ์ที่ดูเลื่อนไหลราวกับภาพเคลื่อนไหวจากอัลบั้มรูปของความทรงจำ ภาพของเด็กชายวัยรุ่นบนรางรถไฟ ภาพการไปเที่ยวชายหาด ภาพการจ้องมองสายฝนจากหน้าต่างที่ปิด ภาพชายเปลือย ที่นอนออยู่กับพื้นขณะช่วยตัวเอง ภาพของคนที่เดินไปมาบนท้องถนน ทั้งหมดถูกตัดสับ ภายใต้จังหวะของแสงสีขาวที่เสมือนสาดใส่ฟิล์มเปล่า เขาทำให้ภาพที่เขาจ้องมองนั้นจุ่มมัว เหมือนรูปเก่าที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน แสงและภาพ จึงกลายเป็นส่วนสำคัญในการผลิตสร้างความทรงจำขึ้นมา และทำให้หนังเป็นเหมือน การฉายภาพจำอันร้าวรานมากกว่า หนังเล่าเรื่อง หากภาพจำอันไม่ปะติดปะต่อนี้เองที่เข้าใกล้กับความเป็นมนุษย์อันเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

ใน INSIDE MINDS หนังปี 1999ของเขา เล่าเรื่องของคู่เกย์คู่หนึ่งที่ชายหาด เขาแสดงตัวตนด้วยการสัมภาษณ์คู่รักที่ตัดสินใจจะให้เขาถ่ายทำภาพ การตายของตัวเอง พวกเขานอนลงบนชายหาดจับมือกันและรอให้น้ำทะเลท่วมซัด นับจากนั้น ตลอดเวลาชั่วโมงเศษของหนัง มันไร้บทสนทนาใดๆอีกต่อไป ภาพของคู่รักที่ริมหาดถูกถ่ายทำแบบไม่คัดเลยตลอดเวลาของหนัง แต่ซ้อนเอาภาพต่างๆ ขึ้นมาบนจออีกสองชั้น ราวกับขณะพวกเขาจับมือกัน ความทรงจำเก่าแก่ (ด้วยแสงสีขาวและภาพขุ่นมัว) วาบปรากฏ ต่อเนื่อง ภาพทรงจำของชายสองคน ซ้อนทับเข้ากับภาพต่อเนื่องของการตายของพวกเขา ซ้อนบนจอเดียว เหมือนความทรงจำที่หลากไหล แม้หนังจะจบลงด้วยการที่น้ำทะเลซัดทั้งสองแยกจากกัน และไม่ได้ตายตามปรารถนาก็ตาม ความทรงจำเหล่านั้นก็ทอประกายหม่นเสร้าของความเจ็บปวดอย่างแช่มช้า

นอกจากสารคดีเชิงกวี OKIเคยทำหนังเล่าเรื่องชื่อ I LIKE YOU ,I LIKE YOU VERY MUCH โดยทำออกมาเป็นหนังพิงค์ฟิล์ม (หนังโป๊ซอฟท์คอร์) ที่เล่าเรื่องความสัมพันธ์คุ้มดีคุ้มร้ายของชายหนุ่มสองคนที่คนหนึ่งดันไปตกหลุมรักคนแปลกหน้าที่สถานีรถไฟ แม้จะเป็นหนังเล่าเรื่องและเป็นหนังโป๊ แต่OKI ยังคงใช้ภาพและวิธีการเล่าแบบของเขาอยู่ ทำให้มันกลายเป็นหนังโป๊ที่กรุ่นด้วยอารมณ์ศิลปะเกินกว่าจะจัดจำแนกเป็นแบบใดแบบหนึ่งได้

จนถึงตอนนี้OKI ยังคงมุ่งมั่นทำหนังอยู่ในเมืองเล็กๆของญี่ปุ่น แม้เขาจะทำหนังไปกว่า 60เรื่อง และหนังได้ไปฉายในที่ต่างๆ แต่เขาก็ยังไม่ได้เป็นที่รู้จักมากนักในระดับสากล หากนั่นไม่ได้ทำให้เขาท้อแท้ เขายังคงมุ่งมั่น เล่าเรื่อง ในแบบของเขาต่อไป ฉายภาพความทรงจำเจ็บปวดในแสงสีขาวนั้น โดยไม่จำเป็นต้องได้รับการรับรองใดๆ

ขอบคุณ ธัญสก พันสิทธิวรกุล ที่แนะนำให้ผู้เขียนรู้จักหนังของOKI HIROYUKI และเป็นธุระจัดหาหนังของเขาให้