โดย FILMSICK : http://filmsick.exteen.com

ช่วงฉากที่ 1 ฉัน เธอนี่คือฉัน ฉันผู้ซึ่งคือหญิงสาว ฉันผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในอพารต์เมนท์ที่ทาสีขาว กำลังเล่าให้เธอฟัง เกี่ยวกับเรื่องที่ว่าในวันแรก ที่ฉันเข้ามา ในแต่ละวันที่ฉันขยับเขยื้อนเฟอร์นิเจอร์ไปยังที่ต่างๆ วันที่ฉันเหลือเพียงฟูกนอน ฉันถอดเสื้อผ้าออก ฉันเปลือยเปล่าลงมือเขียนจดหมายซึ่งมีเนื้อความแบบที่ฉันกำลังเล่าให้เธอฟังอยู่ในขณะนี้ ฉันเขียนมันแล้วแผ่หน้ากระดาษที่เขียนแล้วลงบนพื้น กินน้ำตาล เปลือยเนื้อตัว และรู้สึกเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง หรืออาจแค่อยากซุกตัวตรงมุมห้องที่มืดมิด หรือไม่ก็ไม่อะไรเลย ในที่สุด ฉันก็ออกจากห้อง

ช่วงฉากที่ 2 เขา

เธอยืนอยู่ริมถนนในวันที่อากาศขมุกขมัว ยืนเดียวดายคล้ายรอคอยใครสักคน จนกระทั่งรถบรรทุกคันหนึ่งจอดรับเธอขึ้นรถ คนขับเป็นคนเงียบๆไม่พูดจา เธอนอนหลับตรงที่นอนข้างหลังคนขับ เขาเรียกเธอตอนจอดแวะ พาเธอไปกินอาหารพลางดูทีวี พาเธอไปดื่มกาแฟ หรือเบียร์ ครั้งหนึ่งเขาจับมือเธอมาตรงเป้ากางเกงแล้วบอกให้เธอทำ พอเธอทำเสร็จเขาก็ลงมือเล่าเกี่ยวกับชีวิตของเขา เกี่ยวกับเมียและลูก และการเดินทาง ในห้องน้ำชายเธอยินสังเกตการณ์ดูเขาโกนหวด และยืนฉี่
ช่วงฉาก ที่ 3 หล่อน

หญิงสาวมาหาคนรักที่บ้าน หญิงสาวบอกว่าหล่อนไม่อยากให้เธอค้างที่นี่คืนนี้ เธอจึงลุกไป พอเธอสวมโค้ตเสร็จ ก็บ่นร้องว่าหิว หล่อนจึงลุกไปทำอาหารให้เธอกิน เธอร้องสั่งนั่นนี่ อาหารอีก น้ำหน่อย ระหว่างกำลังกินแซนด์วิช เธอแกะเสื้อนอนของหล่อนดูหน้าอก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ร่วมรักกัน สมรภูมิโนมเนื้อเปลือยเปล่าในห้องและเตียงที่ปูผ้าปูสีขาว ยาวนานร้อนเร่าและดูคล้ายการกอดปล้ำเพื่อช่วงชิงมากกว่าร่วมรัก

หลังจากหลับไปด้วยกัน ในรุ่งเช้า หญิงสาวลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าไปจากหล่อน ออกจากเพรมภาพ ตอนนั้นเองหนังก็จบลง

นี่คือภาพยนตร์เรื่องแรกของCHANTAL AKERMAN ผู้กำกับหญิงชาวเบลเยี่ยมคนสำคัญ ผู้ซึ่งเป็นผู้กำกับแถวหน้าในการพูดถึงประเด็นสิทธิสตรีในโลกภาพยนตร์ เธอทำหนังเรื่องนี้ตอนอายุ 24 ถ่ายมันด้วยfilm ขาวดำ และใช้ตัวเอง เป็น -object- เป็นวัตถุสำหรับการจ้องมอง โดยพูดถึงสถานะของสตรีเพศและความเป็นหญิงไว้อย่างน่าทึ่ง

หนังเปิดฉากด้วยภาพบุคคลเพศหญิงผู้หนึ่ง(ซึ่งคือตัวเธอเอง ) ตอลดเวลาเราจ้องมองเธอในฐานะวัตถุชิ้นหนึ่ง เธอเดินไปมา เธอย้ายเครื่องเรือน เธอเขียนบันทึก เสียงเล่าของหนังมาจากบันทึกของเธอ ในห้อง-ส่วนตัว- ของเธอ หญิงสาวเป็นประหนึ่งพระเจ้า สิ่งที่เธอเขียนเริ่มต้นจากการสร้างโลก แบบเดียวกับที่พระเจ้าสร้างโลก ในวันที่หนึ่งเธอย้ายเครื่องเรือนๆไปทางนั้น วันที่สองเธอย้ายมันไปอีกทาง ในโลกนั้นเธอคือพระเจ้า เปลือยเปล่าโดยไม่ถูกจ้องมองจากส่ายตาผู้อื่น (แต่ถูกจ้องมองโดยคนดูอยู่ดี เธอกินน้ำตาล ราวกับกินดื่มความหวานของชีวิตจากจินตนาการ หากก็ตื่นตระหนกเมื่อใครเดินมาที่ปากประตู เอคล้ายรอคอยบางอย่าง -โลกภายใน-นั้นเป็นเพียงที่หลบพักชั่วคราวของเธอ เธอสร้างตัวตนเฉพาะของเธอขึ้น โดยปราศจากความมีเพศ เพราะนี่คือโลกเฉพาะของเธอ (แต่เมื่อคิดอย่างย้อนแย้งเราจะพบว่าเธอกลายเป็นวัตถุเพศหญิงที่คนดูจ้องมองอยู่ )
เมื่อเธอก้าวออกมาขึ้นรถบรรทุก หนังเริ่มจัดวางมุมมกล้องแบบใหม่ ตอลดช่วงฉากที่สองนี้เราจะเห็นตัวละครหญิงสาวเลื่อนไหลลงไปอยู่ขอบจอ ในฉากของรถบรรทุก เธอจะนอนอยู่ตรงที่นอนส่วนหลังจมหายลงไปด้านซ้าย ในร้านอาหาร (ที่ทั้งคู่กินอาหารและดูหนังอะไรสักอย่างที่คล้ายกับหนังแอคชั่นฮอลลีวู้ด ) เธอจมอยู่ในความมืดสุดขอบจอ เช่นเดียวกับฉากในบาร์ที่เธอยืนอยู่นอกแถวของชายหนุ่มซึ่งนั่งเรียงแถวอยู่บนเก้าอี้สตูล หรือกระทั่งเมื่อเธอถูกบังคับให้ – ทำ- ให้เขา เราก็จะเห็นเพียงมือของเธอที่เอื้อมมา จากนั้นกล้องมุ่งจับจ้องชายคนขับที่เคลิ้มลอยไปกับหฤหรรษ์ทางเพศ ตลอดฉากช่วงที่เธอหายไปจากจอ หญิงสาวกลายเป็นวัตถุทางเพศในโลกของเพศชายโดยแท้ ในช่วงฉากนี้เธอไม่มีตัวตน เป็นคนชายขอบ เป็นสิ่งที่จมอยู่ในความมืด จนกระทั่งหลังเสร็จกิจเขาเล่าเรืองเกี่ยวกับตัวเองให้เธอฟัง เรื่องภรรยาและลูกของเขา เรื่องเดิมๆในทำนองที่ว่าเขาตกอยู่ในบ่วงแห่งการแต่งงานเพราะภรรยาของเขาท้อง ในที่สุดชีวิตไร้สุข และมีสาวๆนักโบกรถ ผู้หญิงในความคิดของเขาเป็นวัตถุทางเพศโดยสมบูรณ์

อย่างไรก็ตาม ช่วงฉากนี้กลับจบลงในห้องน้ำชาย เมื่อหญิงสาวที่ตอนนี้ได้มีตัวตนขึ้นมาผ่านภาพถ่ายผ่านกระจก หญิงสาวยืนมองชายหนุ่ม -โกนหนวด- และ – ยืนฉี่ – อันเป็นสถานะเฉพาะเพศชาย หากการบุกรุกล่วงล้ำ เข้าสู่โลกเฉพาะของเพศชายของเธอไม่ได้หมายถึงการประกาศชัยชนะของสตรีเพศแต่อย่างใด หากมันคือการผ่องถ่ายสถานะความเป็นชายให้แก่เธอ ซึ่งถูกนำมาใช้ในช่วงฉากต่อมา

หลังจากเธอแยกกับชายหนุ่ม เธอไปหาหญิงสาวอีกนางหนึ่ง หญิงสาวซึ่งอนุมานได้ว่าอาจจะเป็นคนรัก คู่ขา หรือชู้รักของเธอ ในช่วงฉากนี้ เธอพกพาความเป็นชาย (ในพศสภาพหญิง) ไปใช้กับคู่รักของเธอ เมื่อเธอบังคับให้หล่อน หาอาหารให้เธอกิน จัดอาหารสรรหาเครื่องดื่ม จากนั้นตกเป็นเครื่องบำบัดความใคร่ให้แก่เธอ อย่างไรก็ดี หนังกลับนำเสนอฉากร่วมรักของทั้งคู่อย่างสะอาดเอี่ยมด้วยฉากที่แทบจะเป็นสีขาวโพลนทั้งโนมเนื้อ เครื่องเรือน ตลอดจนผนังห้อง และในฉากการร่วมรักอันปราศจากเดือย รี้เอง เราค้นพบว่ามันกลายเป็นส่วนของสมรภูมิทางเพศ เมื่อทั้งคู่กอดปล้ำกันยาวนานและต่างผลัดกันรุกและรับ ดูเหมือนนี่จะเป็นโมงยามเดียวที่ความเป็นหญิงไม่ได้ถูกกด หากกลับสามารถตอบโต้ เอาชนะ และเพี่ยงพล้ำได้ ราวกับว่าเฉพาะเพศสัมพันธ์อันปราศจากเดือยเท่านั้นที่บทบาทของสตรีขยับขึ้นมาใกล้ชิดติดกัน จนเมื่อถึงตอนเช้าหญิงสาวกลับมารับบทบาทฝั่งฟากเพศชายด้วยการลุกจากไปในตอนเช้า

ดังนั้นเอาเข้าจริงแล้วนี่จึงไม่ใช่หนังที่ทำขึ้นเพื่อเรียกร้องความเท่าเทียมระหว่างหญิงชายใต้กรอบตามระเบียบของเฟมินิสต์ หากหนังดูคล้ายจะเป็นหารวิเคราะห์ วิพากษ์บทบาทของรูปแบบเฟมินิสต์ประเภทหนึ่งด้วยซ้ำ จากสภาพไร้เพศ สู่การขับเคลื่อนและรับเอาบทบาทของเพศชายมาใส่ในตัวของผู้หญิง สุดท้ายไม่วายลงเอยด้วยการกดขี่-ผู้หญิง- คนอื่นจนได้ ความพยายามจะเป็นผู้ชายของผู้หญิงไม่ได้นำพาความเท่าเทียมใดๆมาให้นอกจากการพยายามดิ้นหนีความเป็นหญิง ซึ่งไม่สามารถหนีพ้น เพราะสุดท้ายเธอก็ถูกจับจ้องมองจากคนดู ที่ตีตราความเป็นหญิงผ่านทางการตระหนักรู้ความหมายของสรีระของเธออยู่ดี

หาก il หมายถึงเขา คนขับรถบรรทุก elle หมายถึงหล่อนชู้รัก และ je หมายถึงฉันซึ่งคือเธอผู้มีสรีระเป็นหญิงและพยามยามสวมบทบาทเป็นชายแล้วละก็ tu ก็หมายถึงคนดู ที่สวมสถานะเพศชายโดยสิ้นสงสัย เพราะตอลดทั้งเรื่องไม่ว่าเราจะเป็นคนดูหญิงหรือชาย เราก็ได้ทำหน้าที่ในการ -จ้องมอง – เรือนร่างของสตรีเพศ ในฐานะวัตถุบนจอหนังตลอดเวลา !

ลองพิจารณาการวางตำแหน่งในฉากเปิดเรื่องจะเห็นว่า สิ่งที่ akerman นำเสนอไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ในเครดิตเปิดเรื่องนั้น เธอวางชื่อหนังเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งประหกอบด้วยคำว่า je , tu และ il เรียงลำดับกันไป ส่วน elle ซึ่งแทนค่าทั้งความเป็นหยิงและความเป็นหญิงอื่น (คำว่าหล่อน) กลับแยกอยู่อย่างโดดเดี่ยวในฐานะตัวแทนความเป็นอื่น

หนังเรื่องนี้ที่แท้จึงคือภาพแทนของหารรังสรรค์ความเป็นชายขึ้น เพื่อกดข่มสตรีเพศไว้ภายใต้โลกของความเป็นอื่น ความต่ำค่า และการตกเป็นวัตถุ เป็นทาสโดยสิ้นเชิง แม้ akerman จะเล่ามันอย่างตรงไปตรงมาและไม่คมคายเท่ากับหนังในยุคต่อๆมาของเธอ แต่ก็นับได้ว่านี่คือหนังชั้นยอดทั้งในฐานะ หนังที่พูดถึงรักร่วมเพศ และพุดถึงเพศหญิง ในโลกใต้กรอบคิดชายเป็นใหญ่นี้

อ่านเกี่ยวกับหนังเรื่องอื่นๆของ CHANTAL AKERMAN ได้ที่นี่ครับ

http://filmsick.exteen.com/20080303/jeanne-dielman-23-quai-du-commerce-1080-bruxelles

โดย FILMSICK : http://filmsick.exteen.com

คุณนาย JEANNE DIELMAN อาศัยอยู่ในตึกหมายเลขยี่สิบสาม เธออาศัยอยู่กับลูกชายที่กำลังเรียนหนังสือ  ในแต่ละวันเธอจะตื่นเช้ามาทำอาหาร ขัดรองเท้าให้ลูกชาย ปลุกเขา แล้วปูโต๊ะทานอาหารเช้า พอลูกไปโรงเรียนเธอก็เก็บเตียงของลูกชายพับเข้าเป็นโซฟา เก็บโต๊ะ ล้างจาน จากนั้น ออกไปหาซื้อข้าวของเข้าบ้าน ไปตลาด  ไปไปรษณีย์ส่งจดหมาย แวะสนทนากับผู้คนก่อนจะกลับเข้าบ้านตรวจดูตู้จดหมาย ขึ้นลิฟท์ไป แล้วลงมือทำอาหารสำหรับมื้อเที่ยงที่เธอจะกินอย่างง่ายๆ และเตรียมมื้อเย็นให้ลูกชาย บางทีเพื่อนบ้านก็มาฝากลูกทารกไว้กับเธอตอนที่หล่อนไปตลาด  เธอจะนั่งคิดบัญชีรับจ่าย ปัดกวาดเช็ดถูบ้าน  ปอกมันฝรั่ง รอจนเพื่อนบ้านมารับลูกคืน แวะคุยกับเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้นเรื่องนี้เธอจะรับฟังอย่างเฉยชา  จากนั้นไม่นานก็จะมี ผู้ชายมาที่บ้าน เธอลงมือทำงานของเธอเพื่อหาเงินเข้าบ้านระหว่างนั้นเธอจะต้มมันฝรั่งไว้บนเตา  งานจะเสร็จในช่วงเย็น เธอส่งผู้ชายออกจากห้อง พร้อมคำสัญญาสำหรับสัปดาห์หน้า จากนั้น เธอจะมาจัดการเตรียมมื้อเย็น มันฝรั่งจะสุกได้ที่ เตรียมซุปและอาหารอื่น ลูกชายกลับถึงบ้านในตอนเย็น ทำการบ้านบนโต๊ะกินข้าว จนถึงมื้อเย็น เธอจะลงมือปูตะกินอาหารเย็นกันเงียบๆ  จากนั้น เธอกับลุกชายจะออกไปข้างนอก พอกลับเข้ามา ลูกชายจะนั่งอ่านหนังสือขอร้องให้เธอเปิดวิทยุ  เธอหยิบนิตติ้งที่ถักค้างไว้มาถัก พอวิทยุบอกเวลาเธอจะปิดมัน กางเตียงให้ลูกชาย  ดูแลเครื่องทำความร้อน ให้ลูกเข้านอน จากนั้นเธอจะเข้าห้อง เปลี่ยนเป็นชุดนอน หวีผมของเอจนเข้ารูปจากนั้นก็เข้านอนก่อนที่วันใหม่ กิจกรรมเดิมจะบังเกิดซ้ำขึ้นอีกครั้ง

และนี่คือทั้งหมดที่เราจะได้เห็นในหนังความยาวสามชั่วโมงของ CHANTAL AKERMAN เรื่องนี้ ภาพยนร์ปี1975ของผู้กำกับหญิงชาวเบลเยี่ยมที่สร้างหนังระดับยอดเยี่ยมไว้อย่างมากมาย ว่ากันว่าหนังของเธอเป็นหนึ่งในส่วนสำคัญของการพัฒนาแนวคิดเฟมินิสต์ ด้วยการตั้งคำถามว่า เมื่อผู้หญิงในหนังพูด ( ในฐานะตัวละคร หรือกระทั่งในฐานะผู้กำกับ) ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของคำพูดระหว่างตัวผู้หญิงเอง กับวิธีคิดแบบชายเป็นใหญ่ หนังของเธอ มักเล่าเรื่องผ่านมุมมองของผู้หญิงและความสัมพันธ์ที่ผู้หญิงมีต่อผู้ชาย ต่อเด็ก ต่อความรัก ต่อความสัมพันธ์ ต่องานบ้านงานเรือน และต่อชีวิต  หนังของเธอเป็นตัวแทนของหนังแห่งความเป็นหญิงในแระวัติศาสตร์โลกภาพยนตร์ และตัวเธอเองได้รับการยกย่องในระดับเดียวกับ JEAN LUC GODARD และ REINER WERNER FASSBINDER

ในหนังเรื่องนี้ หนังใช้เวลาถึงสามชั่วโมง ในการสอดส่องตรวจตราพฤติกรรมทั้งหมดที่เกิดขึ้นในย่อหน้าแรก ตลอดทั้งเรื่อง หนังแทบไม่เคลื่อนตัวออกจากห้องเช่าของคุณนาย DEILMAN และหากมีฉากภายนอก กล้องทั้งหมดก็จะอยู่ในละแวกบ้านของเธอเท่านั้น กล่าวอย่างง่าย ตลอดทั้งเรื่องมันคือการสำรวจตรวจตราอาณาเขตของสตรี ผู้อยู่ในฐานะ แม่ และแม่บ้าน ซึ่งมีเพียงแค่ บ้านของเธอ (สาวนใหญ่คือห้องครัว) ร้านขายของชำ ไปรษณีย์ และถนนหน้าบ้าน

ภายในบ้าน กล้องจะไม่ถูกขยับเคลื่อนไหวหวือหวา  กล้องจะถูกตั้งนิ่งอยู่ในจุดต่างๆที่ตายตัว อันประกอบด้วย ในห้องนั่งเล่นที่เราจะเห็นโต๊ะกินข้าว กับตู้กระจกสะท้อนไฟวูบวาบสีน้ำเงินจากท้องถนน ภาพจากปากกระตูห้องนั่งเล่นที่มองเห็นโซฟาที่ตอนกลางคืนกลายเป็นที่นอนในครัว กล้องตั้งนิ่งในครัวมองเห็นเตาและประตูหลัง  กล้องตั้งนิ่งมองผ่านโต๊ะทำครัว กล้องตั้งนิ่งด้านข้างห้องนอนมองเห็นเตียงและตู้เสื้อผ้า กล้องตั้งตรงโถงทางเดินระหว่างห้อง  กล้องตั้งตรงทางออกประตู   กล้องแทนสายตาที่จับจ้องกิจวัตรประจำวันของเธอ

หนังใช้เวลาราวๆหนึ่งชั่วโมงต่อหนึ่งวัน นั่นหมายความว่าตลอดทั้งเรื่องหนังของหนังกินเวลาเพียงสามวัน และสามวันนั้น แทบไม่มีเหตุการณ์สำคัญใดๆเลยเกิดขึ้น ในวันแรกเราจับจ้องมองทีละกิจกรรมอย่างเชื่องช้า (แทบจะตามเวลาจริง) ที่น่าสนใจที่สุดคือ เราจะค่อยตระหนักช้าๆถึงความซ้ำซากของชีวิตของคุณนาย JEANNE DIELMANN โดยที่หนังไม่จำเป็นต้องตอกย้ำด้วยการให้เราเห็นภาพซ้ำๆหลายๆครั้ง ในเวลาสามชั่วโมงหนังอาจร่นเวลาให้กลายเป็นสิบวันได้ เพื่อการณ์นั้น แต่หนังกลับเลือกเล่าเพียงสามวัน และทั่งสามวันนั้นกลับมีรายละเอียดปลีกย่อยแตกต่างกันจนไม่อาจนับว่าเป็นวันที่เหมือนกันได้ เพราะหากในวันที่หนึ่ง ทุกสิ่งหมดจดงดงาม (ตามสถานะของการเป็นวันมาตรฐานในตัวหนัง) เราพบว่าในวันต่อมา เหตุการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อเธอต้มมันฝรั่งสุกเกินไป และเตรียมอาหารเย็นล่าช้าไป ในขณะที่วันสุดท้ายนั้นเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

แต่สาเหตุที่เรารู้ซึ้งถึงความซ้ำซากของชีวิตได้ตั้งแต่ในวันแรกของหนังนั่นก็เนื่องเพราะการแสดงระดับเทพของ ราชินี้หนังยุโรปผู้ล่วงลับ DELPHINE SEYRIG เพราะในหนังเรื่องนี้ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์พึ่งพาการแสดง(โดยแสดงให้น้อยที่สุด)ของเธอ แต่เพียงอย่างเดียว  แม้จะดูเหมือนว่าในหนังเรื่องนี้เธอจะไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากทำเหมือนแม่บ้านที่อยู่บ้านตลอดเวลา แต่วิธีการเดินเหินของเธอ การเปิดปิดไฟไม่รู้จบ (หนังให้เราเห็นว่าเธอจะเปิดไฟเฉพาะที่จำเป็น และเมื่อเธอออกจากห้องเธอจะปิดไฟทุกครั้ง) การไปยังตำแหน่งแห่งที่ของเครื่องครัว การขยับเคลื่อนไหวในห้องครัว เหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นได้โดยฉับพลัน มันต้องอาศัยการซักซ้อมอย่างนัก และด้วยท่าทางเหล่านี้ เราจะรู้สึกได้ตั้งแต่นาทีแรกๆของหนังว่าเธอทำมันมาแล้วเป็นพันครั้ง การแสดงอันเป็นธรรมชาตินี้เองดึงดูดให้เราเชื่อว่านี่คือวันธรรมดาอันซ้ำซาก น่าเหนื่อยหน่ายและเต็มไปด้วยกิจกรรมเล็กๆอันไม่รู้จบ โดยไคลแมกซืสำคัญ ที่เราได้ร่วมรับรู้ความหวั่นไหวทางอารมณ์ถึงที่สุดของเธอ เกิดขึ้นในฉากปอกมันฝรั่ง เมื่อเธอ ทำงานจนมาไม่ทันยกมันฝรั่งที่ต้มไว้ลงจากเตา เธอต้องออกไปซื้อมันฝรั่งใหม่จากร้านแล้วนั่งปอกมันเพื่อให้ทันลูกชายกับบ้าน  DELPHINE SEYRIGทำให้ฉากสุดแสนธรรมดานี้กลายเป็นจุดระเบิดของอารมณ์ขั้นสุดยอดด้วยการแสดงเพียงเล็กน้อยผ่านมือที่สั่นเทา กดหนัก และสีหน้าเรียบเฉยที่รู้สึกถึงความเปราะบางพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แน่นอในฉากเช่นนั้นกล้องยังคงนิ่งงัน ถ่ายภาพหน้าตรงของหญิงสาวปอกมันฝรั่งโดยไม่มีดนตรีเร้าอารมณ์ ไม่มีการตัดภาพฉับไว ไม่มีกระทั่งน้ำตาสักหยดจากนักแสดง แต่มันกลับทรงพลังถึงขีดสุด

หนังเล่าเรื่องของ กรงเล็กๆที่ขังผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในสถานะของแม่บ้าน โดยผู้หญิงคนนี้แกว่งไปมาอยู่ในสองสถานะที่เป็นที่คือบทบาทของผู้หญิงในโลกความคิดแบบชายเป็นใหญ่ นั่นคือ บทบาทของความเป็นแม่ (แม่บ้าน เมียที่ดี แม่พระของลูก ความสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยไร้มลทิน ไร้ความรู้สึกทางเพศ และโอบอ้อมอารี) กับบทกบาทของโสเภณี (หนังกำหนดให้เธอประกอบอาชีพยามบ่ายด้วยการเป็นโสเภณี อีกนัยหนึ่งเป็นการเสียดเย้ยสถานการณ์ทำงานของผู้หญิงที่ยังคงถูกมองในฐานะโสเภณีอยู่ดี เธอขายตัวในบ้าน นั่นยิ่งทำให้สถานะของแม่และโสเภณี ซึ่งเป็นบทบาทที่สังคม -ยัดเยียด-ให้ แจ่มชัดมากขึ้นและกระอักกระอ่วนมากขึ้น

ดังนั้นเมื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในช่วงท้าย มันจึงเกิดขึ้นราวกับคือการปะทุแตกของภูเขาน้ำแข็ง  (ไม่นับว่านั่นเป็นครั้งแรกที่กล้องเข้าไปสอดส่อง งานยามบ่ายของเธอ )   ก่อนหน้านี้ในคืนที่สอง ลูกชายพูดกับเธอเรื่องเพศ เขาบอกว่า ในตอนเด็กเพื่อนของเขาเล่าว่า พ่อจะทำร้ายแม่ ด้วยการ-แทง-แม่ในทุกคืน หลังจากรู้เรื่องนั้น เขา ลุกขึ้นมากรีดร้องกลางดึก เพื่อยับยั้ง -ทำร้าย – ของพ่อ   สำหรับเขา แม่ต้องเป็นสตรีผู้ไร้มลทิน   และนั่นอาจคือปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เธอลุกขึ้นมา เล่นบทแม่ ด้วยการฆ่าบทโสเภณีทิ้ง ผ่านการฆาตกรรม คู่นอนของเธอ (ในขณะเดียวกันก่อนหน้านี้หนังลองมอบบทแม่ให้เธอเล่น เมื่อเพื่อนบ้านฝากลูกไว้กับเธอ แต่เด็กน้อยกลับร้องจ้าทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้)

หนังจบเรื่องลงอย่างเจ็บปวดเมื่อกล้องแช่นิ่งมองดูภาพเธอนั่งเปื้อนเลือดในห้องรับแขกอันมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจากภายนอกกระพริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า  การฆ่าบทบาทโสเภณีไม่ได้ทำให้เธอหลุดพ้นจากบ่วงแห่งความเป็นหญิง การไปสุดทางในบทแม่ไม่ใช่ทางออก เธอติดกับ ตั้งแต่เธอเกิดมาเป็นเพศหญิงภายใต้บริบทนั้น เพราะที่เธอทำคือการนั่งรอ ลูก -ชาย- ในความมืดอยู่ดี

ชื่อหนังเรื่องนี้ซึ่งเป็นชื่อ และที่อยู่ของเธอ จึง กลายเป็นการเสียดเย้ยอย่างรุนแรง ถึงการระบุตำแหน่งแห่งที่ ซึ่งคือคุกที่ไม่มีเสรีภาพในนามของความเป็นหญิง

กราบขอบพระคุณ มาดาม MdS พันครั้งสำหรับดีวีดีอนุเคราะห์ ที่เป็นการตบกระโหลกผู้เขียนอย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่ง

หมายเหตุ : ข้างล่างนี่คือคลิปฉากปอกมันฝรั่ง สำหรับท่านที่ต้องการพิสูจน์การแสดงของDELPHINE SEYRIG ครับ