by celinejulie  http://celinejulie.blogspot.com

I went to see SYNDROMES AND A CENTURY: THAILAND’S EDITION (2008, Apichatpong Weerasethakul, A++++++++++) on Saturday. I haven’t seen SYNDROMES AND A CENTURY (2006, Apichatpong Weerasethakul) yet.SYNDROMES AND A CENTURY: THAILAND’S EDITION is a unique experience for me. I have been wanting for a long time for movies being censored in Thailand to do something like this-to be upfront about it and tell the audience exactly what parts have been censored or cut off, instead of keeping this fact a secret. Many films which have been censored in Thailand don’t tell the audience that they have been censored. I don’t know why. Maybe the film releasing company thinks that the audience will choose to watch a pirated video instead, if they tell the audience the fact that they have been censored.

By substituting scratched black leader for the censored parts, Apichatpong created a new kind of film experience for me. It’s like the ultimate clash between the fictional world and the real world. Normally when I am watching a fictional film, I forget the real world during that time. The fictional world portrayed in most films makes us forget the harsh realities of our lives. Most mainstream films make me forget the bad governments in Thailand and in many countries, or make me forget the war in Iraq or in Africa, during the time I am watching them.
But while I was watching SYNDROMES AND A CENTURY: THAILAND’S EDITION, the scratched black leader parts kept bringing me back from the heavenly fictional world to the hellish real world. The scratched black leader parts keep reminding me about the reality of the evil Thai censorship board.

The experience of seeing most fictional films for me is like having a good dream or an exciting nightmare. I often feel as if I just wake up to face the real world when I walk out of a theater after a film ends. But while I was watching SYNDROMES AND A CENTURY: THAILAND’S EDITION, it’s like having some tremendously beautiful dreams, but the beautiful dreams are destroyed from time to time when the scratched black leader parts wake us up to face the hellish reality of the Thai censorship board.

In conclusion, the experience of seeing SYNDROMES AND A CENTURY: THAILAND’S EDITION for me is like watching BABETTE’S FEAST (1987, Gabriel Axel) alternating with SALO (1975, Pier Paolo Pasolini). It’s the alternating between extreme pleasures and extreme torture, or extreme feel-good experience and extreme feel-bad experience. I feel as if Apichatpong is like Babette Harsant (Stephane Audran). He wanted to give us a great pleasure, or a taste of heavenly nectar, like Babette who wants to prepare the feast of a lifetime for her villagers. But the scratched black leader parts keep reminding us that the authority in Thailand won’t allow us this kind of heavenly experience. The Thai censorship board want to destroy this feast of a lifetime, and keep torturing us and force-feed us the excrement or things we hate to experience. What the Thai censorship board do to us is like what the fascist do to the teenagers in SALO. But the power of SYNDROMES AND CENTURY: THAILAND’S EDITION is much more than the power of BABETTE’S FEAST and SALO combined, because when I was watching BABETTE’S FEAST and SALO, I didn’t think about myself or Thailand. I didn’t think that I was one of the victims in SALO. The torture in SALO happens to some fictional characters, not me. But when I was watching SYNDROMES AND A CENTURY: THAILAND’S EDITION, I was constantly reminded that I myself was one of the victims in SALO, or the Thai censorship board.

you can watched six censored scene here

http://thaifilmjournal.blogspot.com/2008/04/six-censored-scenes-of-syndromes-and.html

“แสงศตวรรษ” เข้าัรับการเซ็นเซอร์และผู้กำกับ อภิชาติพงศ์ ตัดสินใจให้หั่นฉากตามคำพิจารณา
แต่ไม่ใช่การตัดทิ้ง หากคือการเปลี่ยนเป็นภาพจอดำในฉากนั้นๆ แทน
มีบทความเรื่องการเข้ารับการเซ็นเซอร์ครั้งสุดท้ายนี้ให้อ่านด้วย จากการบอกเล่าของโปรดิวเซอร์โปรเจ็คต์

อ่านเรื่อง + ดูรูปบรรยากาศในห้องตัดต่อประเทศไทย ของจริง!! ได้ที่นี่

http://www.filmmakermagazine.com/blog/2008/03/stranger-than-fiction.php

 บางคำจาก อภิชาติพงศ์

มันเป็นการอุทธรณ์ และเราตัดสินใจฉายเพราะอยากทดลองระบบเดิมให้ถึงที่สุดก่อนที่จะบอกว่ามันไร้มาตรฐานเพียงใด การไม่สนใจเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ก็เหมือนกับสิ่งที่ภาครัฐเช่นศูนย์เฝ้าระวังกำลังทำกับชนชายขอบ ดังนั้นเราจึงมาทบทวนใหม่ว่าเราไม่ควรใช้  logic เดียวกันมา treat เขา ระบบมันไม่ถูกต้อง เราก็ต้องลองมัน เข้าไปยุ่งกับมันให้ถึงที่สุด โดยเฉพาะก่อนที่จะมีการใช้พรบใหม่ ถ้าพรบใหม่ไม่ออกมา เราไม่อุทธรณ์แน่นอน และเราคิดว่าเรื่องมันผ่านมานานมาก เราไม่อยากให้คนคิดว่ามันเป็นแค่ episode หนึ่ง เราอยากกระตุ้นให้คนเกิด awareness ในเรื่องนี้โดยเฉพาะช่วงที่กำลังมีการพิจารณาความเหมาะสมในการใช้พรบใหม่ ว่ามันจะมีผลดีผลร้ายอย่างไรขนาดที่ตัวแทนภาคเอกชนมากกว่ารัฐด้วยซ้ำในเคสนี้ การตัดสินใจฉายโดยใช้ black leader ที่โดนขูดขีดนั้นต่างจากหนังเรื่องอื่นที่เอาฉากที่ตัดออกแล้วต่อด้วยฉากต่อไป เราตัดสินใจยกทั้งซีนออกเลยมากกว่าที่จะเป็นคัท เพื่อให้คนรู้สึกถึงความมืดที่มีเส้นสายของการทำลาย พร้อมทั้งความเงียบ และแน่นอนว่านี่จะเป็น print เดียวในโลก เป็นการบอกว่านี่แหละ การอยู่ในประเทศนี้ก็จำเป็นต้องดูแบบนี้ถ้ามีความคิดของผู้ใช้อำนาจแบบนี้อยู่ มันไม่ใช่เรื่อง syndromes and a century แล้ว แต่มันเป็น statement ต่อ public ไม่ว่าคนจะต่อว่าอย่างไร บวกหรือลบ หรือไม่ไปดู เราก็คิดว่าอย่างน้อยมันทำให้เกิดการพูดคุยกันได้ถึงสิทธิ์ของผู้สร้างผู้เสพ และเราคิดว่าสิ่งที่เราทำไม่ได้มากมายอะไร ไม่ได้ไปขัดขาใคร ไม่ได้เถรตรง มีอะไรชั่วร้ายกว่านี้อีกเยอะในบ้านเรา สิ่งที่ทำเป็นแค่สิ่งที่ควรทำเท่านั้น”

ข้อมูลเพิ่มเติม
SIX CENSORED SCENES

1. A Buddhist monk playing a guitar

2. Two monks play with a remotecontrol flying saucer.

3. A doctor kisses his girlfriend and than has to make an “adjustment” inside his trousers

4. A group of doctors share a bottle of whisky in their hospital basement

5. A scene of a statue of the Prince of Songkla, the father of Thai medicine.

6. A scene of the Princess Mother statue.

Censorship ‘Syndromes’ and silence

Acclaimed but banned, Apichatpong Weerasethakul’s ‘Sang Sattawat’ will screen in Thailand with black frames to replace the parts the censors cut

Published on March 17, 2008

After dealing with the censorship of his film for nearly a year, Apichatpong “Joe” Weerasethakul will finally screen his acclaimed “Sang Sattawat” (Syndromes and a Century), with silent, black frames to replace six scenes the Board of Censors found objectionable.

“It’s cynical, but actually it’s a statement for the audience to make them aware that they are being blinded from getting information in this society,” says the director.

Apichatpong first planned to show “Syndromes” last April in a limited release in Bangkok cinemas, but he cancelled the screenings when the censors said four scenes had to go. A petition against the action was started, and the director formed the Free Thai Cinema Movement to call for better treatment for filmmakers.

With the election of a new government and a new film law on the books, Apichatpong said he submitted his film to the censors again, hoping they would view it differently. The censors asked that two more scenes be excised.

“I was wrong. It’s worse than the first time, but it was still worth the effort. I learned that the problem with the new film law is not the law itself, but the people who will be enforcing it,” he says.

Apichatpong and producer Pantham Thongsang explained the film’s artistic intentions to the board, but their appeals fell on deaf ears. The censors characterised the film as “non-artistic” and said it harmed the nation’s image and its institutions. The film was made as a tribute to Apichatpong’s parents, both physicians, but the censors didn’t see it that way, saying his parents should feel ashamed of the depiction of their lives.

The director says he’s angry and feels stupid for trying to work within the system.

“Some of [the censors] teach filmmaking,” he says.

For a limited-release screening by the Thai Film Foundation, “Syndromes” will have the six censored scenes replaced by silent, scratched black frames – the longest of which runs for seven minutes.

“Maybe there will be a small group of people who want to see my film, and this is the version they can see through the system,” Apichatpong says.

Proceeds from the screenings will be donated to the Thai Film Foundation.

By Parinyaporn Pajee

Daily Xpress